Welcome Guest: S’enregistrer | Connexion
 
FAQ| Rechercher| Membres| Groupes
 
Rahmetli İshak Alatonun Ardından
 
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet
Armenian on web Index du Forum -> Le Génocide Arménien - Հայկական Ցեղասպանութիւն - 1915 Ermeni Soykırımı -> 24 Nisan 1915'i anma - commémorations, débats, annonces ...
Sujet précédent :: Sujet suivant  
Auteur Message
vahe2009
Modérateur Général
Modérateur Général

Hors ligne

Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 23 500
Point(s): 67 042
Moyenne de points: 2,85

MessagePosté le: Lun 12 Sep 2016 - 10:15
MessageSujet du message: Rahmetli İshak Alatonun Ardından
Répondre en citant

Rahmetli İshak Alatonun Ardından AGOS ARŞİVİNDEN

- ‘İnkâr öldürmekten daha çok acı verir’









Demokrasi ve insan hakları mücadelesine duyarlılığı ile tanınan iş adamı İshak Alaton, 1915 ile ilgili yazdığı açık mektupla kamuoyuna çağrıda bulundu. Alaton, “Cinayetin özrünü değil, inkârın özrünü savunuyorum. İnkâr etmek cinayetten daha fazla acı veriyor. Hem öldürüyorsun, hem de inkâr ederek ikinci kez öldürüyorsun” diyor.


Türkiye’de demokrasi ve insan hakları mücadelesine en duyarlı iş adamlarından biridir İshak Alaton. Zor zamanlarda dahi sözünü söylemekten çekinmemiş bir aydındır. Alaton, geçtiğimiz haftalarda, Bulgaristan parlamentosunun, komünizm döneminde Türk kökenli yurttaşlara uygulanan zulüm nedeniyle özür dilemesi kararından etkilenerek, artık 1915’in günahlarıyla yüzleşilmesi çağrısı yapan bir mektup kaleme aldı. Kurucusu olduğu TESEV’in yönetimine hitaben yazdığı bu mektup kamuoyunda yankı buldu. Hemen ardından Radikal gazetesine verdiği röportajda ise, 6-7 Eylül olaylarından sonra Türkiye’den ayrılıp İsveç’e yerleşen ve bir daha hiç geri dönmeyen kardeşi Bonjur Alaton’un hikâyesini anlattı. Böylece, baskıcı politikaların Türkiye’de yaşayan insanları nasıl bir cendereye soktuğunu da bizzat aile tarihinden acı bir olayla örneklenmiş oldu. Alaton’u, rahmetli Üzeyir Garih’le birlikte kurucusu ve patronu olduğu Alarko’nun Ortaköy’deki merkezinde ziyaret edip 1915’in inkârıyla ilgili olarak neden böyle bir çağrıda bulunduğunu sorduk.
Cinayetin değil, inkârın özrünü savunuyorum


• Geçmişi hatırlama konusunda eskiye nazaran bir değişim var mı Türkiye’de?

Var tabii. Elbette ki değişmeyen dinozorlar var. Emin Çölaşan gibi, Şükrü Elekdağ gibi, Onur Öymen gibi... Onların değişmesi mümkün değil. Ama bu zihniyet kaybolacak. Esas bü-yük kitle, geçmişi bilmeyenler. Zaman içinde onlara anlatabiliriz, diyebiliriz ki, “Ya ayıptır, bir an düşün, öbür tarafı da dinle ve ona göre karar ver, olmuş mu, olmamış mı?” İşte bu noktada büyük bir değişim görüyorum. Dinlemek isteyen, acıtacağını bilmesine rağmen kulak verenler çoğalıyor.

• Bu değişime tepkili olan ve bunu hakaretlerle, nefret dolu ifadelerle dile getiren de koca bir kesim var ama...

O bağıranlar, kendi fikirlerine ters olduğu için bağıranlardır. Sesli azınlık ve bir de sessiz çoğunluk var. Ben sessiz çoğunluğa inanıyorum ve onun için mücadele ediyorum. Bundan sonra hızlanacak her şey. Geçmişe yönelik farkındalık artacak. Artık bunun önüne geçilemez.

• Mektubunuzdan sonra Açık Toplum Enstitüsü bir proje başlattı. Ne yapılacak o proje kapsamında?

Dünyadaki 10 özür dileme olayını ele alacağız. Muhtemelen, birincisi Alman Şansölyesi Willy Brandt’ın Polonya’da diz çökerek Yahudilerden özür dilemesi olacak. İsveç’in Samileri, Avustralya’nın Aborijinleri, Güney Amerika’dan bir örnek diye, sırayla gidecek. Sekizinci vaka, belki Turgut Özal ve Cezayir olacak. Bugün duyarlıymış gibi yapılıyor ama 1948’de Türkiye sırf Fransa’ya yakın görünmek için Cezayir aleyhinde karar almıştı. Turgut Özal bu nedenle özür dilemişti. Dokuzuncu vaka belki Bulgaristan’ın Türk kökenlilere yaptığı zulüm nedeniyle geçenlerde dilediği özür olacak. Bu özür ne kadar sessizce geçiştirildi Türk basınında… Türk medyası bu gibi olayların bilinmemesinde açık bir rol alıyor. Bu hüzün verici.


• O mektupla ne yapmak istediniz?

Türk toplumuna özür dilemenin erdemini anlatmak istedim. Özür dilemek arınmaktır. İnsan olmanın bir ifadesidir. Ümidim o ki, bu dünyadan göçmeden önce bazı önemli olaylar yaşayacağım. Cumhuriyet 90. yılına yaklaşırken geriye dönüp bakıyorum da, devlet her 3-5 yılda bir, bir büyük günah işlemiş. İnsanları sebepsiz yere hırpalamış, cezalandırmış.

• Sonra da bunların unutulmasını sağlamış…

Aynen. Ne yaptı? Günahlarını işledi, cesetleri gömmedi, bir dolaba tıktı, dolabın kapaklarını da sımsıkı kapadı ve konuşmayı da men etti. Konuşamadık... Bunu ifade ettim o yazıda. “Artık nefes alamıyorum” dedim. Cesetleri çıkaralım, saygın insanlara yakışır bir defin töreni yapalım ve isteyen gitsin, mezarın üstüne bir karanfil bıraksın.

• Bu ne işe yarayacak?

Böylece arınacağız... Çocuklarımızın yüzüne bakabileceğiz. Çünkü bu günahları işleyen pek çok insan çocuklarının, torunlarının yüzüne bakamıyor. Ermenilerden özür dileyemeyecek kadar küçüldüklerinin idrakine varıyorlar da, bu kötü durumdan nasıl çıkacaklarını dahi bilemiyorlar. Aslında onlara acıyorum.

• Bu insanların yardıma ihtiyacı olduğunu mu düşünüyorsunuz?

Evet, yardıma ihtiyaçları var.

• Peki, çıkış yolu ne?

Samimi ve insancıl olmak.

• Eğer bir özür dilenecekse, ne için dilenecek?

Ben 1915 olayının cinayetinden dolayı özür dilemeyi kast etmiyorum. 1915’in inkârının yarattığı travma için, acı çeken insanlardan özür dilemek istiyorum. Bu gaddar olayları 1915’te yaratanlar, günahı işleyenler öldüler. Suçlayacak kimse yok. Suç da aramıyorum, çünkü o suçun işlenmiş olduğu aşikâr. Herkes bunu biliyor artık. Cinayetin özrünü değil, inkârın özrünü savunuyorum. İnkâr etmek bazen cinayetten daha fazla acı veriyor. İngilizce çok güzel bir tabir vardır, “insult on injury” derler, yani hem yaralıyorsun, hem de hakaret ediyorsun. Yani önce öldürüyorsun, sonra da inkâr ederek ikinci kez öldürüyorsun.

• Türkiye devletinden bir adım gelebilir mi?

Bugünkü koşullarda devletten bir adım bekleyemem. O kadar kutuplaştık ki... Fransız senatosunun kararı da tüy dikti buna. Bir müddet 1915’le ilgili bir şey beklemiyorum, ama...

• Ama…

Sivil toplumun farkındalık derecesi yükseldikçe bir beklenti oluşacak. Toplum diyecek ki, “Ayıptır, bu inkâr insanları yaralıyor. Gelin bunu kaldıralım artık.” Toplum böylece harekete geçecek. 2015 geliyor. Fazla vakit de kalmadı ve artık zamanıdır. Bunu çocuklarımıza karşı görev olarak görüyorum. Nobran ve çocuk kalmış, ham, olgunlaşmamış bir toplum olmanın verdiği hüzün ve ayıp hissini ortadan kaldırmak istiyorum.

• 1915’in Türkiye’nin saygınlığına zarar verdiğini düşünüyor musunuz? Çünkü, dış ilişkilerde, “Biz çok güçlüyüz, saygınız” gibi bir imaj da sürekli olarak pazarlanıyor...

Bu, ekonomik şartlarda tesadüfi bir iyileşmenin bize verdiği gereksiz özgüvenden başka bir şey değil. Geçicidir. Üstelik, biri öbürünün ilacı değildir. Bir yandan ekonomik bir iyileşmeyi alkışlayan dünya, seni günahlarını inkâr eden bir toplum olarak ayıplamaya devam eder.

• Siz önce Şişli Terakki’de, sonra St. Michel’de okudunuz. Milli Eğitim müfredatının uygulandığı okullar bunlar. Bir ‘Ermeni meselesi’nin varlığını fark etmeniz ne zaman oldu?

Çok sonraları... Ne Şişli Terakki’de ne de St. Michel’de bu konu konuşuldu. St. Michel’de, ki sınıfımın yarısı Ermeni’ydi, gelip “Bizim dedelerimizi kestiler” diyen bir çocuk hatırlamıyorum. Herhalde evde onlara “Aman konuşma!” deniyordu. Bizim Yahudiler de öyledir zaten. Yani net bir tarih yok. Hintliyan adında bir mühendisin yanında çalıştım, çok kaliteli bir adamdı. Ama 1915 üzerine hiç konuşulmadı. Zamanla, toplumsal olaylara ilgi duydukça, yabancı gazeteler, insanlar, duyduğum hikâyeler kafamda yer etmeye başladı. Okudukça da neler olduğunu öğreniyorsun.

• Neden konuşulmadı bu konu aranızda?

Büyük toplumun baskısı hepimizi susturdu. Düşün bir, Anadolu’da iki milyon Rum, iki milyon Ermeni vardı. Yahudiler? Düşün, burada 20 bin Yahudi kaldı; Tel Aviv’de Türkçe konuşulan bir kulüp var, onların 120 bin üyesi var! 20 bin burada, 120 bin orada... Türkiye toplumu henüz idrak edemedi ne kadar fakirleştiğini. Bugün Türkiye Avrupa’nın en fakirleri arasında hâlâ. Almanya’da kişi başına milli gelir 50 bin dolar, biz burada 10 bin dolara ulaştığımız için şişinip duruyoruz.

• Bu fakirliğin nedeni ne?

Bu insanları kaçırdık, tek açıklaması bu... Bu kadar Ermeni’yi, Rum’u, Yahudi’yi kaçırmakla acaba hata etmedik mi? Onların içinden belki başka İshak Alaton’lar çıkardı. İtzhak Perlman’lar, Gomidas’lar, Khaçaduryan’lar çıkabilirdi.

• Ermeniler arasında, özellikle eski kuşakta “Türkiye asla değişmez” inancı hâkimdir...

Kısmen haklılar. Kısmen öyle. Çünkü değişmememiz için korkunç bir baskı yapıldı. Okul sıralarında Mahmut Esat Bozkurt denen bir adamın bütün azınlıklara hakaret eden demeçlerini okurduk. Ama bugün böyle bir şey olsa hiç olmazsa insanlar çıkıp tepki gösteriyorlar. İşte, değişen kısmı da bu.

• İki senedir Yahudi Soykırımı’nı anma gününe devlet erkânı da katılıyor. Şoah’ı anma gününe katılmak a-ma 1915’le ilgili resmi inkâr politikasını sürdürmek ikiyüzlü bir tavır değil mi?

Biliyor musun, bu bile bir çıkış yolu arandığını gösteriyor. Bu da umut verici bir şey. “Öbürüne niye gitmiyorsun?” sorusu gelir, er ya da geç akla... Yeter ki inkârın ayıbının ortadan kalkması gerektiği konusunda konsensüs oluşsun. Ben o konsensüsün peşindeyim. Ve umutluyum. En büyük kuvveti veya inancı, acıdır söylemesi tabii ki, ama gerçektir, Hrant’ın ölümünden alıyorum. Hrant çok şeyi değiştirdi. Ölümüyle çok şey gerçekleştirdi. Muhteşem bir miras bıraktı. Zamanla daha iyi anlayacağız. Mahkeme “Örgüt yok” dese de bu Türk devletinin organize bir suçuydu. Bunu herkes biliyor. Bunu kemal-i safiyetle, dürüstlükle kabul etmenin zamanıdır.

• Bir Türkiye hayali kursanız, nasıl bir Türkiye olurdu?

90 yıl öncesine gidebilseydik, Türkiye toplumunun o 15 milyonu içinde yüzde 25’i gayrimüslimdi. Bir arada yaşıyorlardı bunlar. Bu devam etseydi, Türkiye bir İsveç, bir Norveç kadar gelişmiş olurdu.

• Neden olamadı?

Kendine benzemeyeni yaşatmama arzusu ve hıncı… Türkiye’yi fakirleştiren en önemli olay, azınlıkları yaşatmamış olmaktır. Bundan daha büyük bir akılsızlık düşünemiyorum. Hayalim, bunun idrakine varmış bir Türkiye’dir. Bu idrak yeter. Yeter ki, “Bundan sonra bana benzemeyene zulmetmeyeceğim, kendimden uzaklaştırmayacağım, aksine onu kucaklayacağım, beraber yaşamak için sevgi göstereceğim” diyelim. Hayalimdeki Türkiye budur.

İshak Alaton'un Mektubu

Sevgili Dostlarım,

2015’e üç var...

Üç yıl su gibi geçer.

24 Nisan 2015’e doğru yol alırken alışılagelmiş inkâr politikamıza devam edip kaçacak delik aramaktansa farklı davranalım.

Öncelikli hareket edip, boğayı boynuzlarından kavramak için örgütlenelim.

Ayıp oluyor artık...

Geçmişi ile yüzleşmekten korkan, büyümemiş, güdük kalmış çocuklar gibi davranmaktan ben yoruldum.

Sesimizi yükseltelim.

Ülkemize ve toplumumuza saygınlık kazandırmak, gelecek kuşaklara karşı borcumuzdur.

Doksan yıl boyunca sayısız günahlar işledik.

İskeletleri dolaplara yığıp kapılarını kilitledik.

Doksan yıldır, kafamız kuma gömülü, dünya kör ve sağır diyoruz.

Gerçeklerle yüzleşmekten korkuyoruz. Bizlere korkmayı öğrettiler.

İskeletler, dolap içinde çürüdüler, yayılan kokular dayanılmaz hale geldi.

Ben artık nefes alamıyorum. Ya sizler?

Bari diyorum, ufak komşumuz Bulgaristan parlamentosundan ders alalım.

Bu mektubu, 14 Ocak 2012 günü Radikal gazetesinde Eyüp Can’ın makalesini okuduğumda, ilham alarak kaleme sarıldım.

Makaleyi ilişikte dikkatinize sunuyorum.

Biz Türklere karşı gaddar davranmış Bulgaristan’ın bugünkü parlamenterlerini kıskandım.

Gözümde yüceldiler, saygınlık kazandılar.

Ben, geçmişte bizlere karşı günah işleyen Bulgarları affettim.

Bulgar milletini topyekûn suçlu görmeyi düşünmedim.

Gelin, bizler de sesimizi Ankara’daki parlamenterlerimize duyuralım. Bizlerin, milletin milletvekilleri olduklarını hatırlatalım.

Milletin sesini partilerinin yönetimine duyursunlar.

İskelet dolu dolapların kapılarını açmamıza yardımcı olsunlar.

Bizlere yakışır defin törenleri sonrası bir dakikalık saygı duruşu ile günahlarımızdan arınalım.

Böylece, geçmişimizle barışalım, kurbanların ruhlarını şad edelim. İsteyenler mezarlarına birer karanfil bıraksınlar.

“Babaların günahını çocuklarının ve torunlarının omuzlarına yüklemek, adil insana yakışmaz” derdi lisedeki felsefe hocam.

Hepsi öbür dünyaya göçmüş birkaç insanın günahlarının hesabını bizden kimse sormuyor.

Cesaret fakiri, gerçeklerden kaçan bir toplumun ferdi olmaktan yoruldum.

Ben artık saygınlık arıyorum.

Saygınlığa çok önem veriyorum.

Bana yardım ediniz.

Sevgilerimle.


Fotoğraf - Erhan Arık


ROBER KOPTAŞ -rober.koptas@agos.com.tr

http://www.agos.com.tr/tr/yazi/485/agos-arsiv-inkr-oldurmekten-daha-cok-aci-verir


Dernière édition par vahe2009 le Mar 13 Sep 2016 - 10:50; édité 1 fois
Revenir en haut
Publicité






MessagePosté le: Lun 12 Sep 2016 - 10:15
MessageSujet du message: Publicité

PublicitéSupprimer les publicités ?
Revenir en haut
vahe2009
Modérateur Général
Modérateur Général

Hors ligne

Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 23 500
Point(s): 67 042
Moyenne de points: 2,85

MessagePosté le: Mar 13 Sep 2016 - 10:49
MessageSujet du message: Rahmetli İshak Alatonun Ardından
Répondre en citant

Alaton: “Özür dileyerek arınan devlet istiyorum”



Struma’ya yiyecek-içecek ve ilaç taşıyan son delikanlı da gitti. Geriye, şerefli bir yaşam ve yazdığı önsöz kaldı.1932 yılında İngilizler’e karşı savaşan BETAR adlı Yahudi Gençlik Örgütü için kaleme alınan şarkıda, iki mısra vardı: “S esh le hazit: ‘Ein Davar!’ – Ki sheket hu refesh!” (Tutuştur taşıdığın ateşle meşaleni: Zararı yok! – Çünkü suskunluk çamurdur!)

İshak Alaton, bu türden bir çamura hiç bulaşmadı. Ömrünün sonuna kadar doğru bildiklerini söyledi. Kimi zaman cemaatiyle… Kimi zaman devletle ters düşüğü zamanlar oldu. Yılmadı.

Ben İshak Bey’le 2010’ların başında tanıştım. Struma üzerinde ciddi bir araştırma yapıyordum. Çalışma bitti. Düşündüm. Bir önsöz… Uygun bir önsöz’ü kime yazdırmalıydım.

Türkiye’de pek popüler olmayan bir belgesel roman (documentarynovel) türünde bir denemeydi Struma...

Kitap öncesi hazırlık safhasında Douglas Franz&Catherine Collins’in Death on the BlackSea, Simion Saevanu’nun Savethe Honour of Civilization, Efraim Ofir’in With No Way Out, Michael Solomon’un The Struma Incident, Adam Guggenheim’ın Struma, Corry Guttstadt’ın Türkiye/Yahudiler ve Holokost çalışmalarını satır satır okudum... Türkiye’den Rıfat Bali’nin incelemeleri de son derece zengindi. Bu kadarı yeterdi.

İş bitmiş, geriye önsöz kalmıştı. Kendisini hiç tanımadığım İshak Alaton’la görüşmek üzere Alarko’ya telefon açtım. Çok iyi hatırlıyorum. Hafta sonuydu.

Karşıma çıktı. Çalışmayı anlattım. Eğer beğenirse, kendisinden bir önsöz rica ettiğimi söyledim. “Çalışmayı hemen gönder… Pazartesi de işyerimde ziyaretime gel” dedi.

Struma’nın müsveddelerini hemen gönderdim… Pazartesi geldi ama, ben olayı unutmuştum. Akşama doğru telefonum çaldı. Açtım. İshak Bey’di arayan.

“Neredesin, bekledim” dedi. “Çalışmanı beğendim… Git, bilgisayarını aç… Cumartesi-Pazar hepsini okudum ve hemen bir önsöz yazıp gönderdim…”

Yazdığı bu önsöz’den birkaç pasaj aktarayım:

“MOTORSUZ YÜZEN TABUT"

“…”Ben Struma cinayetini bire bir yaşadım. 1941 yılında, 15 Aralık’ta Struma gemisi Sarayburnu açıklarına demir attı. Rıhtıma yanaşmasına izin verilmedi. Gece gündüz polis nezaretinde 769 insan 72 gün boyunca denizin ortasında hapsedildi…

İnsanlara yardım elini uzatan, İstanbul’da mukim Yahudi Cemaati oldu… İlaçlar, asgarî miktarda gıda temini ve teslimi için kurulan komitede babam Hayim Alaton da görev üstlendi… 15 yaşıma yeni basmıştım… Akşamları babamla birlikte iki fırından aldığımız ekmek çuvallarını mavnalara taşımakta yardımcı oluyordum…

Motorsuz gemi, 769 insanı taşıyan motorsuz bir büyük yüzen tabut’tu…

Mensubu olduğum Türk toplumunun eleştirilecek bir çok yönü var. Eskiden beri süregelen geçmişte kalmış sayısız günahlarıyla yüzleşememek ve huzura erememek var…

Bu cesareti ıskalamak… Cesetleri arka arkaya, üstüste yığıp dolap kapılarını kilitlemek… Şu dolapları açıp havalandırsak, günahlarımızla yüzleşsek, huzura ermeyi denesek daha iyi olmaz mı?..

Ben, gerçeklerle yüzleşmenin zamanı geldi diyorum… Devlet adına işlenmiş cinayetlerin toplum tarafından bilinmesi için bu konuları sık sık gündeme getiriyorum… Toplumuna gerçekleri söyleyen bir devlet zihniyeti oluşsun istiyorum…

Yeri geldiğinde özür dilemeyi bilen ve özür dileyerek arınan, yücelen ve saygınlık kazanan bir devlet istiyorum…

Umudumu yitirmedim. Bu yolda hızla ilerliyoruz.”

YÜZEN TABUT STRUMA

Konuyu tam bilmeyenler için izninizle, Struma dramından kısa bir özet geçeyim:

II. Dünya Savaşı, 1939-1945 yılları arasında Dünya’nın hemen her yanını etkisi altına alan uluslararası bir savaş. Türkiye’nin fiilen katılmadığı bu savaş, yıkıcılığı kadar birçok felaketi de beraberinde getirdi. Bu felaketlerden biri de 24 Şubat 1942 yılında, Panama bandıralı Struma adlı hurda bir geminin, soykırımdan kaçan mültecileri Filistin’e ulaştırmaya çalışırken batırılması olayı oldu.

İstanbul açıklarında 72 gün boyunca kaderine terk edilen gemi, bir Rus denizaltısı tarafından batırıldı. 769 Yahudi mülteci ve çoğu Bulgar 10 mürettebatın yaşamını yitirdiği bu vahim olay, Türkiye’nin geçmişinde kara bir leke olarak kaldı.

Naziler’in Avrupa’da ırkçılık rüzgârları estirdiği günlerde, soykırımdan kaçan binlerce Yahudi aile için, Aliyah (vaat edilmiş topraklara geri dönüş) artmıştı. Nazi tehdidinden kaçan 779 yolcu, 12 Aralık 1941’de 46 metrelik hurda haline gelmiş yük gemisi Struma ile Köstence’den yola çıktı. Amaçları, Filistin’e ulaşarak yeni bir yaşam umudu olan mülteciler, geminin motorunun arızalanmasıyla makûs talihlerine doğru sürükleneceklerinden habersizdiler.

72 gün boyunca İstanbul Sarayburnu açıklarında bekletilen gemi, o günkü hükümetin basiretsizliği yüzünden Karadeniz sularında kaderine terk edildikten sonra, Sovyet denizaltısı tarafından torpido ile vurularak batırıldı.



Struma’yı yazma nedenim, ne ülke içinde ne de ülke dışında doğru dürüst ele alınmaması oldu. Birkaç araştırma dışında unutulmaya terk edilmişti. Bakirdi. Türkiye’nin yakın geçmişini irdelemesi açısından çok önemliydi.

SUÇLAMALAR YAĞMURU

Yahudiler’in yaşadığı bir olayı ele aldığım için, genellikle Yahudi veya Dönme olduğum ithamları ile karşılaştım.

Hiç ilgim yoktu... Babam İzmirli, annem Trabzonlu’ydu… İzmir tarafı da Selanik falan değildi... Yani Sabetayistlik de hak getireydi… Olsaydım, kim bilir belki de ne olur ne olmaz diye çekinir, yazamazdım.

Özetle; gemi azıya almış bir Nazi Almanyası… Oynak ve çıkarcı bir İngiltere… Acımasız bir Sovyetler… Korkak, iki arada bir derede bir TC Hükümeti… Ve de çaresiz bir avuç insan… Buydu kitabın ana teması.

http://odatv.com/images/resimler/1(882).jpg

Gaflet, korkaklık, cinayete göz yumma ve âlet olma’ydı...

Araştırma tuttu. Baskı üzerine baskı yaptı. İshak Bey’le birlikte, imza günü ve felaketin ilk yıldönümünde denize birlikte çelenk attık.

Özetle ülkemizde yaşanan bu tür olayların nedeni pek bilinmiyor. Tuhaf bir şekilde, bazı konularda konuşmamayı… Açıklama yapmamayı marifet sanıyoruz. Bunun için de kol kırılır yen içinde kalır, kan kustuk kızılcık şerbeti içtik gibi çağdışı gerekçeler buluyoruz.

21. Yüzyıl… Açıklık… İletişim Çağı… Artık bu tür komplekslerden kurtulmalıyız.

İnançlara tahdit koyan Selefi zihniyete inat, İshak Bey’e gönülden rahmet diliyor… Yolun açık olsun diyorum.

Halit Kakınç

Odatv.com

http://odatv.com/ishak-alatonu-bir-de-benden-dinleyin-1209161200.html


Revenir en haut
guest
Super Membre
Super Membre

Hors ligne

Inscrit le: 10 Avr 2011
Messages: 346
Point(s): 891
Moyenne de points: 2,58

MessagePosté le: Jeu 15 Sep 2016 - 07:58
MessageSujet du message: Rahmetli İshak Alatonun Ardından
Répondre en citant

İshak Alaton’la vedalaşırken



İshak Bey, bir düşün insanıydı. Zor dönemlerde, kritik konularda fikirlerini açıkça söyler, eleştirilerini sakınmazdı. Cumhuriyet Gazetesi için Öcalan’la yaptığım söyleşi (1993) nedeniyle cezaya çarptırıldığımda, ondan destek geldi. TÜSİAD, düşünce özgürlüğünü savunan bir açıklamayı da onun önerisiyle yaptı. Ortaköy’deki ofisi, bir buluşma yeri gibiydi. Onunla, deneyimlerini anlattığı konuşmalar yapmak bir keyifti.

Cumhuriyet Dergi’deki söyleşimizde (Ocak 1998) babasının Varlık Vergisi (1942) nedeniyle, sürgüne gönderilişini anlatmıştı. Mallarına mülklerine el konulmuş, yoksullaşmışlardı. Eğitimini yarım bırakmıştı. Üzeyir Garih’le Alarko Holding’i yoktan var etmişlerdi.

Ermeni meselesi

Alaton Ermeni meselesinde de açık bir tutum aldı. 2012 yılında: “Sevgili Dostlarım, 2015’e üç var... 24 Nisan 2015’e doğru yol alırken alışılagelmiş inkâr politikamıza devam edip kaçacak delik aramaktansa farklı davranalım...

Geçmişi ile yüzleşmekten korkan, büyümemiş, güdük kalmış çocuklar gibi davranmaktan ben yoruldum(...), geçmişimizle barışalım, kurbanların ruhlarını şad edelim. İsteyenler mezarlarına birer karanfil bıraksınlar. Ben artık saygınlık arıyorum.” O saygın, demokrat bir cumhuriyet yurttaşıydı.

Sevgiyle özlemle anacağız...

Oral Çalışlar

http://www.posta.com.tr/ishak-alaton-la-vedalasirken-oral-calislar-yazisi-1227640


Revenir en haut
vahe2009
Modérateur Général
Modérateur Général

Hors ligne

Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 23 500
Point(s): 67 042
Moyenne de points: 2,85

MessagePosté le: Mar 1 Nov 2016 - 18:53
MessageSujet du message: Rahmetli İshak Alatonun Ardından
Répondre en citant



http://www.hurriyet.com.tr/alatonun-en-buyuk-hayalim-dedigi-projede-simdi-de-acele-kamulastirma-soku-40265289


Revenir en haut
Contenu Sponsorisé






MessagePosté le: Aujourd’hui à 07:52
MessageSujet du message: Rahmetli İshak Alatonun Ardından

Revenir en haut
Montrer les messages depuis:   
Armenian on web Index du Forum -> Le Génocide Arménien - Հայկական Ցեղասպանութիւն - 1915 Ermeni Soykırımı -> 24 Nisan 1915'i anma - commémorations, débats, annonces ... Toutes les heures sont au format GMT + 1 Heure
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet
Page 1 sur 1
Sauter vers:  

 



Portail | Index | Créer un forum | Forum gratuit d’entraide | Annuaire des forums gratuits | Signaler une violation | Conditions générales d'utilisation
phpBB
Template by BMan1
Traduction par : phpBB-fr.com