Welcome Guest: S’enregistrer | Connexion
 
FAQ| Rechercher| Membres| Groupes
 
Kıbrıs Ermeni Toplumu
 
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet
Armenian on web Index du Forum -> News et articles - Լուրեր, Յօդուածներ - Haber ve makaleler -> Diaspora arménien - Սփիւռք - Ermeni diasporası Aller à la page: <  1, 2, 3, 4
Sujet précédent :: Sujet suivant  
Auteur Message
vahe2009



Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 24 667

MessagePosté le: Ven 11 Sep 2015 - 09:40
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Revue du message précédent :

Liderlerin, Kıbrıs'taki 5 dini liderle görüşmesi sona erdi



Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı ile Rum Yönetimi Başkanı Nikos Anastasiadis, Kıbrıs’taki 5 dini liderle ara bölgedeki Ledra Palace Otel’de bir araya geldi. İki saat süren görüşmenin ardından Akıncı ile Anastasiadis, dini liderlerle poz vererek toplantı yerinden ayrıldı.

Akıncı ve Anastasiadis’in dini liderlerle görüşmesi saat 12.00’de başladı. Görüşmede Akıncı’ya Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü Barış Burcu, Anastasiadis’e de Danışmanı Pantelis Pantelides eşlik etti

Görüşmeye Din İşleri Başkanlığı adına Din İşleri Başkanı Prof. Dr. Talip Atalay, Rum Ortodoks Kilisesi adına Başpiskopos II. Hrisostomos, Kıbrıs Maronit Kilisesi adına Başpiskopos Soueif, Kıbrıs Ermeni Ortodoks Kilisesi adına Başpiskopos Narek, Kıbrıs Latin Katolik Kilisesi adına Jerzi Kraj ile İsveç Büyükelçisi Klas Gierov katıldı.

İki liderle Kıbrıs’taki dini liderlerin ilk görüşmesi olan toplantı 2 saat sürdü.

Akıncı ile Anastasiadis, görüşmenin ardından dini liderlerle poz verdikten sonra toplantı yerinden ayrıldı.

Adadaki siyasi liderlerin dini liderlerle yaptığı tarihi toplantıda, dini mekanlara erişim ele alındı ve çözüm sürecine dini liderlerin desteği vurgulandı.

Toplantı sonrası yapılan açıklamada, bazı sorunlarla ilgili yakın zamanda açılımların dini liderler veya siyasi liderler tarafından açıklanacağı kaydedildi.

Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı ile Rum Yönetimi lideri Nikos Anastasiadis’in Ledra Palace Otel’de 5 dini liderle yaptığı 2 saatlik toplantının ardından Barış Sürecinde Dini Liderler Diyaloğu Temsilcisi Peter Weiderud açıklama yaptı.

http://www.kibrispostasi.com/index.php/cat/35/news/171326/PageName/KIBRIS_HABERLERI

http://www.ekathimerini.com/201389/article/ekathimerini/news/cypruss-christian-muslim-leaders-offer-peace-talks-support
Revenir en haut
Publicité






MessagePosté le: Ven 11 Sep 2015 - 09:40
MessageSujet du message: Publicité

PublicitéSupprimer les publicités ?
Revenir en haut
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Ven 2 Oct 2015 - 05:17
MessageSujet du message: Cyprus Armenians Make Pilgrimage to Sourp Magar Monastery
Répondre en citant

Kıbrıs Aziz Magar Manastırı:

Cyprus Armenians Make Pilgrimage to Sourp Magar Monastery

May 19, 2014
http://asbarez.com/


The ruins of Sourp Magar Monastery in Cyprus

NICOSIA, Cyprus—The Office of the Representative of the Armenian Community, Vartkes Mahdessian, in co-operation with the Armenian Prelacy of Cyprus, led the seventh annual pilgrimage to the Sourp Magar Monastery (Magaravank) on Sunday, May 18. The first visit was on May 6, 2007, when the Armenian-Cypriot community visited the Turkish occupied Armenian Monastery for the first time after 33 years. According to Mahdessian’s Office, around 150 Armenian-Cypriots visited the monastery on Sunday, some of whom came from abroad specially for the event, Gibrahayer Magazine reported.
The monastery was founded by Copts around the year 1000 AD and by 1425 it was inherited by the Armenians. Dedicated to Saint Makarios the Hermit of Alexandria, it is located on the eastern part of Turkish-occupied Pentadhaktylos at an altitude of 530 meters and a small distance from Halevga, within the Plataniotissa forest. Its vast land, which covers around 8.500 donums, includes 30.000 olive and carob trees, extends up to the sea and is characterised as picturesque and idyllic. From the Monastery one can see the Taurus mountain range in Cilicia.
The Armenian Monastery had for centuries been a popular pilgrimage for Armenians and non-Armenians, as well as a place of rest for Catholicos (Patriarchs) and other Armenian clergymen from Cilicia and Jerusalem and also a center of attraction for local and foreign travelers, as well as pilgrims en route to the Holy Land. The monastery was also used as a summer resort, where Armenian scouts and students would camp, including students of the Melkonian Educational Institute, many of whom were orphans of the Armenian Genocide. A large number of exquisite and priceless manuscripts dating back to 1202-1740, as well as many other ecclesiastical relics, were housed there. Fortunately, in 1947 some of them were saved when they were relocated to the Museum of the Catholicosate of the Great House of Cilicia.
The Magaravank is the only Armenian monastery in Cyprus and, together with the recently restored church of the Virgin Mary in occupied Nicosia, it is the most important Armenian ecclesiastical monument on the island. It was occupied in August 1974 during the Turkish invasion of Cyprus and has been left neglected since.
_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
vahe2009
Modérateur Général
Modérateur Général

Hors ligne

Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 24 667
Point(s): 70 274
Moyenne de points: 2,85

MessagePosté le: Mar 10 Nov 2015 - 20:50
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Alevkayası’ndaki Ermeni Manastırı’nın son durumu



levkayası’ndaki Sourp Magar Ermeni Manastırı, ‘turizme’ kazandırılması gerekirken, yok olup gidiyor. Yıllardır, kaynak ayrılmayan, ilgi gösterilmeyen Manastır’ın bugünkü hali içler acısı…

Hiçbir koruma önlemi alınmayan ve değer gösterilmeyen Manastır’ın hem içi hem de dışı yıkıldı, bazı bölümleri ise yıkılmamak için direniyor.





Yıllar önce odalarının kiralandığı Manastır’da o günlerden kalan izlere ve pisliğe de rastlamak mümkün…





Yıllar önce turistik tesis olmuştu…


Manastır, 1997 yılında Bakanlar Kurulu kararı ile turistlik tesis yapması için Derviş Sönmezlere 49 yıllığına kiralandı ancak sözleşmenin 2005 yılında feshine karar verildi.
Manastır, 2005 yılından itibaren atıl vaziyette kaldı, gerekli merciler, buranın turizme kazandırılması için herhangi bir çalışma yapmadı.
Nice tarihi değerler gibi, Manastır’da kaderiyle baş başa kaldı.


Alevkayası Sourp Magar Ermeni Manastırı





Alevkayası’ndaki Plataniotissa Ormanında bulunan ve Sourp Magar (Magaravank – kutsanmış aziz Makarios) adıyla bilinen manastır Aleksandria’da (İskenderiye)  münzevi bir hayat yaşayan kutsanmış aziz Makarios’a (Macarius - M.S 306 – 395) adanmıştır. Rivayete göre bu aziz belli bir süre civardaki mağaralarda da inzivaya çekildiğinden, isim günü olan Mayıs ayının ilk Pazar günü manastırda anısına kutlamalar yapılmaktadır. Yaklaşık olarak IX’uncu yüzyılda Kıbrıs’ta sayıları az olan Mısırlı Hıristiyanlar (Kıpti-Koptik) tarafından inşa edilmiş, 1425 yılında ise Ermeni kilisesinin eline geçmiştir. Çok uzun yıllar dünyada, özellikle de Suriye, Lübnan, Ermenistan ve Kıbrıs’ta yaşayan Ermenilerin dini bir merkezi ve önemli bir ziyaret yeriydi. Osmanlı döneminde (1571 – 1878) kapı ile pencerelerinin renginden dolayı ‘Mavi Manastır’ adıyla bilinmekteydi. 1642 yılında tapusu Osmanlı İdaresi tarafından Ermeni kilisesine vermiş ve bu tapu 1660 ile 1701 yıllarında yenilenirken vergiden de muaf tutulmuştur. Bu nedenle 1650-1750 yılları arasında altın çağını yaşadığı kabul edilmektedir. Deniz seviyesinden yaklaşık 530 metre yükseklikte bulunan manastırın denize kadar uzanan yaklaşık 8500-9000 dönüm arazisi bulunurken, buna 1 kilometre uzunluğundaki sahil şeridi de dahildi. 1974 öncesi bu arazilerde Ermeni Piskoposluğuna yılda 8000 Kıbrıs lirası gelir getiren 30.000 zeytin ile harnıp ağacı bulunmaktaydı.


Manastır 1734-1735, 1814 ve 1947-1949 yıllarında büyük oranda yenilenmiştir. 1814 yılında orta avluya bir kilise yapılırken, çan kulesi ise 1926 yılında yapılır. Bir zamanlar burada tarihi, dini ve milli değere haiz el yazması birçok kitap bulunmaktaydı. Kitapların en eskisi 1202 yılına, en yenisi ise 1740 yılına aitti. 1947 yılında bunların 56 tanesi Lübnan’daki Antelias kentinde bulunan ‘Kilikya Katolik Evi’ne götürülmüştür.


Yaz aylarında Kilikya’dan gelen Katolik patrikler ile papazların bir dinlenme ve tedavi merkeziydi. Ayrıca yaz aylarında buraya tatil ve dinlenme amacıyla bazı Kıbrıslı Ermeni aileler de gelirlerdi. Melkonian Eğitim Enstitüsü öğrencileri ile Ermeni izciler manastır çevresinde kamp kurarlardı. Aziz Makarios’un isim günü olan Mayıs ayının ilk Pazar günü ise hemen hemen tüm Ermenilerin bir buluşma yeriydi. Bu günde HERİSA adıyla bilinen Herse yapılıp gelenlere ikram edilirdi. 1974 sonrası geleneksel yıllık ziyaretler kesilmiş olmasına karşın, 2007 yılından itibaren yeniden yığınlar halinde ziyaret edilmeye başlanmıştır.

Tuncer Bağışkan\Adres Dergisi

Fayka Arseven KİŞİ

http://www.yeniduzen.com/Haberler/ozel-haber/alevkayasi-ndaki-ermeni-manastiri-nin-son-durumu/58083


Revenir en haut
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mer 13 Jan 2016 - 06:06
MessageSujet du message: Մելգոնեանցիները Պիտի Նշեն Վարժարանի Հիմնադրութեան 90-Ամեակը
Répondre en citant

Մելգոնեանցիները Պիտի Նշեն Վարժարանի Հիմնադրութեան 90-Ամեակը

http://www.arevelk.am/am/content/2/573/Մելգոնեանցիները-Պիտի-Նշեն--Վարժարանի…



Յունուար 12 , 2016 , 17:07

Գալիֆորնիոյ մէջ պիտի նշուի Կիպրոսի Մելգոնեան վարժարանի 90-ամեակը: Այս մասին «Արեւելք» տեղեկութիւն ստացաւ Գալիֆորնիոյ «Մելգոնեան Վարժարանի Սանուց Միութեան» Գալիֆորնիոյ մասնաճիւղի մօտիկ կանգնող աղբիւրէ մը: Ըստ մեր տուեալներուն հանդիսութիւնը պիտի կայացուի յառաջիկայ Կիրակի 17 Յունուարին Փասատէնայի Հայ Առաքելական Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ եկեղեցւոյ մէջ: Տեղի պիտի ունենայ հոգեհանգստեան պաշտօն, որուն աւարտին ներկաները մասնակից պիտի ըլլան յաւուր պատշաճի հանդիսութիւն մը ոգեկոչելու համար Մելգոնեան վարժարանի Գրիգոր եւ Կարապետ Մելգոնեան եղբայրներու յիշատակը եւ նշելու վարժարանի հիմնադրման 90-րդ տարեդարձը: Նշենք, որ Հայ Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան հովանաւորութեամբ գործող Նիկիսոյ Մելգոնեան վարժարանը աշակերտութեան առջեւ իր դռները փակած էր Յունիս 2005-ին:
_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mer 13 Jan 2016 - 19:05
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Mıgırdiç Melkonyan

Hakkında Şubat 1846 yılında Smyrnada Araradian Arşaluys bir makale yazar Melkonyan ın eserlerinin Parisde sergilendiğini Fransız başkentini ziyaret eden Ingıltere Kraliçesinin minyaturlere hayranlığını dile getirir
Ressamın bir cok eseri avrupa ülkelerinde mevcuttur en son « Byzance à Istanbul »,adlı sergide Grand Palais de ziyarete sunuldu
Istanbuldaki 3 eserinin ikisi Deniz Müzesi'nde biri ise Topkapıdadır




Made in Mıgırdiç Melkonyan
_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mer 13 Jan 2016 - 19:54
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Mıgırdiç Melkonyan

Hakkında Şubat 1846 yılında Smyrnada Araradian Arşaluys bir makale yazar Melkonyan ın eserlerinin Parisde sergilendiğini Fransız başkentini ziyaret eden Ingıltere Kraliçesinin minyaturlere hayranlığını dile getirir
Ressamın bir cok eseri avrupa ülkelerinde mevcuttur en son « Byzance à Istanbul »,adlı sergide Grand Palais de ziyarete sunuldu
Istanbuldaki 3 eserinin ikisi Deniz Müzesi'nde biri ise Topkapıdadır




_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
guest
Super Membre
Super Membre

Hors ligne

Inscrit le: 10 Avr 2011
Messages: 792
Point(s): 2 109
Moyenne de points: 2,66

MessagePosté le: Sam 13 Fév 2016 - 11:44
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant



Revenir en haut
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mer 19 Oct 2016 - 01:04
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Մելգոնեանի Մարզական Կեանքը

Kıbrıs, Melkonyan okulunun spor hayatı



Armweeklynews.am
11.08.2016
Վարդգէս Գուրուեան

Հազիւ քանի մը օր անցէր էր դպրոցի բացումէն, արդէն տղոց խօսակցութեան գլխաւոր նիւթերէն մին՝ մարզական շարժումներն էին։ Լիբանանէն «Պաթա» մակնիշով «սպատրին» բերած էի։

Այդ օրերուն «Պաթա» մակնիշով մարզական կօշիկները լաւագոյններէն կը համարուէր, գէթ մեզի համար։ Հաստատութեան գլխաւոր մարզիչն էր Պրն. Տիգրան Միսիրեանը որ իրողութեան մէջ ֆութպոլի, վոլէի, պասկէթի եւ աթլէթի միակ մարզիչն էր, իրեն մասնակի օգնական ունենալով այդ օրերուն (1961) Հայկազ Երզնկացեանը, մութ մորթով, Եթովպիացի, նախկին Մելգոնեանցի մը։ Մելգոնեանի վոլէպոլի գլխաւոր դաշտը ջրամբարին տակն էր (1961)։ Լաւ էր, հոն երթալու համար աղջկանց շէնքին առջեւէն պէտք էր անցնէինք։

Պէտք էր միշտ քանի մը հոգիով երթայինք հոն, բարձրաձայն խօսելով որպէսզի աղջիկները պատուհաններէն մեզի նայէին եւ … Ֆութպոլի եւ պասկէթպոլի դաշտերը Հաստատութեան հարաւ – արեւելեան կողմն էին։ Ֆութպոլինը դաշտ էր թէ քարահանք, այդպէս ալ չհասկցանք։ Տարին պաշտօնապէս «միայն» երեք անգամ (Սեպտեմբերին, Կաղանդի եւ Զատկուայ արձակուրդներուն) առաջին երեք դասարաններու տղաքը դաշտի լայնքին քով քովի կը շարուէինք եւ մէկ ծայրէն միւսը խճաքարերը կը հաւաքէինք։ Բլրակներ կը կազմուէին եւ չորրորդ դասարանի տղաքը (ճարպիկները) կառքերով այդ խճաքարերը դաշտէն դուրս կը տանէին։ Նաեւ, երբ «Ինկլիշ Սքուլ»ի ֆութպոլի խումբը պիտի գար մեր դէմ մրցելու, պէտք էր դաշտը մաքրէինք։

Ասոնցմէ զատ, մարզահանդէսի նախօրեակին, չափական մարզանքներու փորձերու ժամանակ, ամէն աշակերտ իր «տարածքը» կը մաքրէր, որպէսզի երբ ծունկի կամ պառկած մարզանքներ ընէինք, մարմիննիս չծակծկուէր։ Տակաւին, մարզահանդէսէն առաջ բարձրացատկի տեղէն աւազ կը բերէինք մեր տեղերը «փափկացնելու»։ Պրն. Տիգրան Միսիրեանը լաւ գիտէր այդ, բայց չտեսնելու կու գար, եւ մարզահանդէսէն մէկ կամ երկու օր առաջ, պէտք եղածէն շատ աւելի աւազ բերել կու տար ցատկատեղիին համար։ Բացի ֆութպոլի դաշտի մէջի խճաքարերէն, վազքի տարածքին հսկայական ժայռեր ալ կային, եւ յաճախ, երբ տղոց վազքի կօշիկներու գամերը զօրաւոր քսուէին այդ ժայռերուն, կայծեր կը թռչէին։

Գրեթէ ամէն օր, եթէ օդը նպաստաւոր ըլլար, ժամը 4։00 -5։00, տղոց մեծ մասը դաշտերը կ՚ըլլային իրենց նախասիրած մարզախաղերու փորձերը ընելու։ Առաջին անգամ երբ ես դաշտ իջայ փորձ ընելու, Հայկազ Երզնկացեանը, քանի մը նորեկ տղաք քով-քովի շարելով 400 մեթր վազել տուաւ, այդ տղոց կարողութիւնները չափելու։ Ես, փոխանակ վազքի համար գծուած գիծերուն մէջէն վազելու, «կտրուկ ճամբայէն», ֆութպոլի դարպասի անմիջական ետեւէն վազեցի։ Երբ վերջացուցի վազքս, Երզնկացեանը հարցուց որ ինչու՞ գիծերուն մէջէն չվազեցի։ «Կարճ, կտրուկ ճամբէն վազեցի որպէսզի շուտ հասնիմ» եղաւ պատասխանս։ Ներկայ տղոցմէ ոմանք խնդալէն գետին ինկան… Չորեքշաբթի եւ Շաբաթ կէսօրէ ետքերը ֆութպոլի դասարանային մրցումները տեղի կ՚ունենային։

Բնականաբար մրցող դասարաններու աղջիկներն ալ դաշտ կու գային «խաղը դիտելու եւ իրենց դասընկերները քաջալերելու»։ «Մարդ» ունեցող աղջիկներն ալ հոն կ՚ըլլային իրենց տղոց հետ գաղտագողի քանի մը բառ փոխանակելու։ Հիմա, 2016 թուականի պատանիները չեն հասկնար այդ պահերու քաղցր քնքշութիւնը։ Այսօր ամէն բան «գործնական» է, քիչ մը ամէն տեղ։ Այդ գաղտագողի նայուածքները, քանի մը բառերու փոխանակումները եւ, բախտաւորներու պարագային, ձեռքի հպում մը ՝ աշխարհ կ՚արժէր։ 1964ին էր կարծեմ, աղջկանց շէնքին ետեւի միջոցը եւ Բարերարի Վիլլային հարաւային մասը շտկելով, պասկէթի եւ վոլէի դաշտերը հոն փոխադրուեցան։

Կիրակի առտուները, պաշտամունքէն ետք վոլէպոլի եւ պասկէթպոլի դասարանային մրցումները տեղի կ՚ունենային։ Աշակերտութեան մեծ մասը դաշտերը կ՚ըլլային, քանի որ ընդհանրապէս չորս վոլէպոլի եւ չորս պասկէթպոլի մրցումներ տեղի կ՚ունենային (աղջկանց եւ մանչերու)։ Խոնարհագոյն դասարաններու մրցումներուն իրաւարարները բարձրագոյն դասարաններու «մարզիկ»ները կ՚ըլլային, իսկ բարձրագոյն երկու դասարաններու պարագային՝ Պրն. Միսիրեանը։

Այս մրցումները դարձեալ լաւ առիթներ էին որ «զոյգ»երը իրարու քով, կամ նուազագոյն պարագային դէմ դիմաց կանգնէին (դաշտին հակառակ կողմերը) եւ նայուածքներով ու անուշ ժպիտներով «ճիլվէլէնմիշ» ըլլային … Կը պատահէր անշուշտ որ, եթէ աղջկանց կողմի հերթապահուհին հոն չ՚ըլլար, կամացուկ մը իրարու քով կու գային եւ իրենց անմար սէրը կը խոստովանէին իրարու եւ անշուշտ «ինչու՞ նամակիս պատասխանը կ՚ուշացնես» … ։

Բնականաբար այս մրցումներու ժամանակ դասարանի աշակերտներուն մեծամասնութիւնը հոն պէտք էր ըլլար դասարանի խումբը քաջալերելու։ Մեծ մրցակցութիւն կար նախ դասարանի խումբէն խաղալու, եւ ապա անշուշտ յաղթելու։ Յաջորդ օրը ի՞նչ պատասխան պիտի տայինք մեր դասարանի քոյրիկներուն։
Պէքտ է ըսել որ Մելգոնեանցիները դասարանային այս մրցումները շատ լուրջի առած էին։ Դասարանին պատիւը պէտք էր բարձր պահուէր։ Ֆութպոլի խաղերուն «կօլ» առնող տղաքը օրուան հերոսներն էին։ Միւս խաղերուն կէտ նշանակող տղաքը վերէն կը նայէին միւսներուն վրայ։ Հոս հասնելու համար անշուշտ պէտք էր փորձեր ընէինք, եւ ուրեմն շաբաթը քանի մը անգամ դաշտ կ՚երթայինք փորձ ընելու եւ պատրաստուելու։ Յաճախ կը պատահէր որ վերի կարգի տղաքը վարի դասարաններու տղոց կը մարզէին եւ առ այդ ալ մասնաւոր յարգանք կը վայէլէին փոքրերէն։ Այս՝ պատճառներէն մէկն էր որ ինչու՛ Մելգոնեանի մարզական խումբերը շատ լաւ մարզուած կ՚ըլլային։

Աթլէթի մրցումներն ալ անշուշտ նոյնքան մը կարեւոր էին մեզի համար։ Երբ ֆութպոլի, վոլէպոլի եւ պասկէթպոլի մրցաշարքերը աւարտէին, կը սկսէինք աթլէթի փորձերուն։ Իմ շրջանիս (1961 – 1966 աշակերտական եւ ապա 1971 – 1980, ուսուցչական տարիներուս), աթլէթի ծրագիրը կը բաղկանար 100, 200, 400, 800, 1500, 1650 մեթր վազքերէ, 4 x 100, 100 + 200 + 400 + 800 + 1500 մեթր դրօշարշաւներէ եւ 110 մեթր արգելարշաւէ, ինչպէս նաեւ մէկ քայլ, երեք քայլ եւ բարձրութիւն ցատկելներէ, գունտ, սկաւառակ եւ նիզակ արձակելէ։ Հոս ալ, մարզիչ Պրն. Տիգրան Միսիրեանի հսկողութեան տակ «վերի կարգերու» տղաքը «վարի կարգերու» տղոց կը մարզէին։ Պրն. Միսիրեանը կը զբաղուէր մասնաւորաբար դպրոցի լաւագոյն մարզիկները լաւագոյնս մարզելու եւ դպրոցի խումբը պատրաստելու արտաքին, միջ-դպրոցական մրցումներուն։ Պէտք է ըսել որ աղջիկներն ալ փորձի կու գային, քանի որ նոյն մարզաձեւերը կը վերաբերուէին նաեւ աղջիկներուն։ Հիմա հասկցա՞ք որ ինչու՛ Մելգոնեանի մարզադաշտը, հակառակ իր քարքարոտ վիճակին, միշտ լեցուն կ՚ըլլար փորձ ընող տղոցմով ։

Դասարանային մարզանքի պահերուն (շաբաթը երկու անգամ), մինչեւ Յունուար, Պրն. Միսիրեանին հետ զանազան խաղերու փորձերն ու մարզումները կ՚ընէինք։ Յունուարէն ետք կը սկսէինք մարզահանդէսի փորձերուն։ Տողանցքի, Շուէտական եւ չափական մարզանքներու, գլանիկներով, օղակներով, երաժշտութեամբ, կենդանի պատկերներու եւ այլ տեսակի մարզանքաձեւեր մաս կը կազմէին մեր մարզապահերու դասերուն։ Ամենադժուարները ծունկի եկած մարզանքաձեւերն էին, քանի որ դաշտը (կամ քարահանքը) լեցուն էր խճաքարերով։ Պէտք էր մաքրէինք մեր տեղերը եւ ցատկատարածքէն աւազ բերէինք որպէսզի կարենայինք նուզագոյն ցաւով շարունակել մեր փորձերը։ «Զոյգ» ունեցող տղաքը կը մաքրէին նաեւ իրենց «մարդ»երուն տարածքները, քիչ մը աւելի խնամքով։ (1989 – 1990 կրթաշրջանին Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը օժտուեցաւ ֆոթպոլի նոր եւ մարզանքի արդիական համալիրով – գոց մարզասրահով։)

Մարզահանդէսի թուականէն երկու շաբաթ առաջ, ամէն առտու ժամը 5։00-ին փորձի պէտք էինք իջնել։ Վայ անոր որ կը համարձակէր բացակայիլ, կարեւոր չէր որ ո՞վ էիր, առաջնակարգ մարզիկ թէ պարզ աշակերտ։ Անգամ մը Մանուկ Եըլտըզ անունով Պոլսեցի աշակերտ մը, որ շատ լաւ ֆութպոլ կը խաղար եւ դասերուն մէջ ալ շատ լաւ էր, բացակայած էր եւ ճեմիշ (զուգարան) գացած։ «Վարպետ Տիգ»ը տեսաւ որ Մանուկին տեղը պարապ էր։ «Ու՞ր է Եըլտըզը» պոռաց։ Մէկը ըսաւ որ անհանգիստ է, ճեմիշն է։ «Ես անոր ճեմիշ երթալը կը հասկցնեմ ի՞նչ ըսել է» ըսաւ «Վարպետը» եւ «մարդ տեղէն չշարժի» ըսելով գնաց եւ խեղճ Մանուկին ականջէն բռնած դաշտ բերաւ։ Անկէ ետք կը համարձակէի՞նք փորձերէն բացակայիլ։

Մարզահանդէսներուն բոլոր աշակերտները պարտաւոր էին մասնակցիլ։ Առջեւէն կը տողանցէր Կիպրոսի դրօշակը, որուն կը հետեւէր Մելգոնեանի դրօշակը։ Անոր ետեւէն կու գային Հայաստանի կարմիր-կապոյտ-կարմէր դրօշակները- քով քովի, երեք կարմիր, ետեւը երեք կապոյտ եւ ապա երեք կարմիր դրօշակներ։ Դրօշակներուն կը հետեւէին ֆութպոլի, պասկէթի, վոլէի եւ աթլէթի խումբերը, խումբ առ խումբ, սկաուտական եւ արենուշական խումբերը եւ ապա մնացած աշակերտութիւնը, տղաքը մէկ մեծ խումբ, աղջիկները զատ խումբ։ Մարզահանդէսը կը սկսէր ժամը ճիշտ 3։00ին։ Նոյն ատեն կը սկսէր նաեւ Նիկոսիոյ հետմիջօրէի հովը։ Փոշին շատ կը խանգարէր բայց ճար չունէինք։ Տողանցքէն ետք տեղի կ՚ունենային աթլէթի աւարտական մրցումները եւ ապա մարզահանդէսի չափական, Շուէտական մարզանքները, երաժշտութեան ընկերակցութեամբ։ Ինչպէս ըսած էի, երբեմն տեղի կ՚ունենար նաեւ գլանիկներով եւ օղակներով շատ գեղեցիկ մարզանքներ եւ բուրգերու ցուցադրութիւն։

Մարզահանդէսի աւարտին, բնականաբար տեղի կ՚ունենար մետալներու եւ բաժակներու տուչութիւնը, եւ մանաւանդ Ընդհանուր Առաջնութեան Վահանին յանձնումը ՝ ախոյան դասարանին կամ խումբին։ Մետալակիր աշակերտները դասարանով կը նկարուէին, իսկ առաջնութիւն շահող խումբը, «Արարատ» կամ «Արագած», վահանով, բաժակներով, մետալներով եւ … աղջիկներով, անպայման պէտք էր նկարուէին։

Երեկոյեան տեղի կ՚ունենար աւանդական Զուարթ Երեկոն, որուն տղաքը կու գային իրենց շահած մետալները վիզերնէն կախած։ Ոմանք մասնաւոր կը կաղային աղջիկներուն ուշադրութիւնն ու գութ-համակրանքը շահելու։ Օրուայ լաւագոյն մարզիկը, Առաջնութեան Վահանը գրկած սրահ կը մտներ ծափահարութիւններու տարափին տակ։

Բացի դասարանային մրցումներէն, Զատկուայ շրջանին Մելգոնեանի աշակերտութիւնը երկու խումբերու կը բաժնուէր, «Շիրակ» – «Սեւան» կամ «Արարատ» - «Արագած» եւ վերեւ յիշուած մարզաձեւերու մրցումներ տեղի կ՚ունենային։ Ըսեմ որ այդ շաբաթներուն, եթէ ոչ թշնամութիւն, գէթ հակադիր խումբերու աշակերտները յաճախ իրարու հետ չէին խօսէր։ Բարեկամութիւնները կը «սառեցուէին», «դաւեր» կը լարուէին, ամէն իրիկուն «հաշիւներ» կ՚ըլլային կողմին յաղթանակը ապահովելու։ Ներքին կարգադրութիւններ կ՚ըլլային լաւ մարզիկներուն յաւելեալ սնունդ ապահովելու…, կը յանձնարարուէր որ «պարապ տեղը ուժերնիս չվատնենք … ։» Իւրաքանչիւր մարզաձեւ իր նիշը ունէր, եւ ուրեմն միշտ պէտք էր առաւելագոյն մարզիկներով մասնակցիլ, մանաւանդ աթլէթի մրցումներուն որպէսզի «կէտ» շահէինք։ Մինչեւ անգամ դիմացի խումբը բարոյազրկելու համար պատրաստութիւններ կը տեսնէինք։ Օրինակ, Համբիկ Մարուգեանը (այժմ Յունաստան՝ Սելանիկի Համալսարանի Աշխարհագրութեան բաժնի Վարիչ-փրոֆէսոր) Հաստատութեան դարպասապահն էր, բայց շուտ կը ջղայնանար։ Այս՝ տղաքը գիտէին։ Որեմն ֆութպոլի մրցումին ժամանակ քանի մը հոգիով իր դարպասին ետեւը կ՚երթային տղաքը եւ կը փորձէին զինք ջղայնացնել։ Իր խմբակիցներն ալ քովը կ՚երթային զինք քաջալերելու եւ միւս խումբի տղաքը վռնտելու։ Կը պատահէր որ «հրմշտուք» ալ կը ստեղծուէր եւ դաստիարակ ուսուցիչները կը միջամտէին։

Իմ աւարտական տարիս, «Արարատ» խումբը երրորդ նիզակ նետողի մը պիտք ունէինք որպէսզի մէկ կէտ շահէինք։ Այդ պարտականութիւնը ինծի վստահուեցաւ։ Մրցումին օրը դաշտ իջայ գոնէ փորձ մը ընելու։ Օր. Հերմինէ Քէշիշեանը զիս որ տեսաւ նիզակով՝ «դուն երբուընէ՞ նիզակ նետող եղեր ես» հարցուց։ Ըսի որ կէս ժամ առաջ ինծի վստահուեցաւ այս գործը։ Այդ օր ես շատ լաւ նիզակ արձակեցի եւ վեց մրցակիցներուն մէջ … վեցերորդ տեղը գրաւելով իմ խումբիս այդ մէկ կէտը ապահովեցի։

Մրցումներու աւարտին տեղի կ՚ունենար աւանդական «Զուարթ Երեկոյ»ն, որուն վերջաւորութեան ամէն բան մոռցուած կ՚ըլլար եւ Մելգոնեանի կեանքը կը մտնէր իր բնականոն հունին մէջ։ Բարեկամութիւնները կը վերահաստատուէին, կարծես բան չէր պատահած։


Արտադպրոցական Մրցումներ
---------------------------------------------

Որպէս երկրորդական վարժարան, բնականաբար Մելգոնեանը մարզական զանազան մակարդակներու եւ մարզաձեւերու մրցումներ պիտի ունենար ուրիշ վարժարաններու դէմ։

Ամենասպասուածը ՝ Մելգոնեան - Ինկլիշ Սքուլ - Ամերիքըն Աքատէմիի մրցումներն էին։ Այս երեք վարժարաններու միջեւ տեղի ունեցած աթլէթի մրցումները շատ կարեւոր էին մեզի համար։ Մրցումները տեղի կ՚ունենային Ինկլիշ Սքուլի արդիական լաւագոյն յարմարութիւններով օժտուած մարզադաշտին վրայ։ 1960-ական թուականներուն, այդ մարզադաշտը հաւանաբար Կիպրոսի լաւագոյն մարզադաշտն էր։ Մեզի համար մրցումներուն յաղթելը կարեւոր էր ոչ միայն որպէս մարզիկներ, այլ՝ որպէս Մելգոնեանցի եւ հա՛յ։ Ինկլիշ Սքուլի եւ Ամերիքըն Աքատէմիի մարզիչներն ու մարզիկները ամէն հաշիւ կ՚ընէին միասնաբար Մելգոնեանին յաղթելու։ Այս՝ մենք գիտէինք, եւ հետեւաբար կը փորձէինք լաւագոյնս պատրաստուիլ այդ մրցումներուն։ Մասնակցող մարզիկները ամիս մը առաջ կը սկսէին օրական «յաւելեալ սնունդ» ստանալ – հաւկիթ, հալլում պանիր (ըստ Պրն. Աբգարեանին, «լում-լում-լում՝ հալլում»), տուփի կաթ, պտուղ, մսեղէն եւայլն։ Ամէն օր, առաւօտեան ժամը 5։00-էն 7։00 եւ կ.ե. ժամը 3։30 – 5։30 դաշտն էին անոնք լուրջ փորձերու համար։ Հոն էր նաեւ Մարզիչ Տիգրան Միսիրեանը «Վարպետ Տիգ»ը ։ Այս փորձերուն ներկայ կ՚ըլլային նաեւ այն տղաքը որոնք «յոյս» ունէին ապագային մասնակցելու այս մրցումներուն։ Պատիւ էր տղոց համար մաս կազմել աթլէթի այս խումբին։ Մելգոնեանի եւ հայերուս համար պատիւի հարց էր յաղթելը։

Մելգոնեանի աշակերտութեան թիւը այդ օրերուն (1960-ական թուականներուն) կը տարուբերուէր 220 – 240 աշակերտներու միջեւ։ Եթէ 100 – 110 ուսանողուհիներ կային, ուրեմն 120-ի շուրջ մանչ աշակերտ ունէինք որոնցմէ 75-80 աշակերտները փոքրերն էին։ Որեմն 40 աշակերտներուն մէջէն պէտք էր պատրաստուէին մարզիկներ որոնք կարենային Ինկլիշ Սքուլի մօտ 1000 եւ Ամէրիքըն Աքատէմիի շուրջ 600 աշակերտներուն դէմ մրցիլ։ «Մենք քիչ էինք, բայց մեզ հայ (եւ Մելգոնեանցի՛) էին ասում»... Ուրեմն հայութեան պատիւը շալկած, «հասարակ մահկանացու» աշակերտներս քալելով իսկ մարզիկներն ալ պասով կը կտրէինք մօտ 5 մղոն հեռաւորութիւնը մինչեւ Ինկլիշ Սքուլ եւ անձկութեամբ կը սպասէինք զէնքի առաջին կրակոցին։

Քանի որ մրցումները տեղի կ՚ունենային Ինկլիշ Սքուլի դաշտին վրայ, ուրեմն իրաւարարներուն ալ մեծ մասը «իրենցմէ» կ՚ըլլար։ Բնականաբար տեղի կ՚ունենային «սխալ դատումներ» ի նպաստ մեր մրցակիցներուն, բայց ուժերու համեմատութեամբ եւ մեր «տուխին» (ոգիին) պատճառաւ քանի մը կէտով կամ կը յաղթէինք կամ ալ, ինչպէս տարի մը պատահեցաւ մեր մէկ մարզիկին շփացածութեան պատճառաւ (երեք քայլ հեռացատկին), մէկ կէտով կորսնցուցինք Յաղթանակի Բաժակը։ Դպրոց վերադարձին այդ շփացածին պիտի «սատկեցնէին» տղաքը, բայց ՝ «պրծաւ»։ Շաբաթներով այդ շփացածին հետ տղաքը չխօսեցան։

Տարի մը, Մելգոնեանի նախկին ուսուցիչներէն մին Ինկլիշ Սքուլի մէջ սկսած էր դասաւանդել, եւ աթլէթի մրցումներուն ալ իրաւարար կարգուած էր։ Նշան Չէչէնեանը 110 մեթր արգելարշաւին առաջին ելաւ, բայց Ինկլիշ Սքուլի մարզիկն ալ շատ մօտ էր, հազիւ քանի մը սանդիմ ետ։ Այս ուսուցիչն ալ իրաւարար էր այդ մրցումին։ Հակառակ որ անգլիացի եւ յոյն իրաւարարները արդադօրէն Նշանին տուին առաջնութիւնը, այս «հայ» իրաւարարը, պնդե՛ց որ Ինկլիշ Սքուլի մարզիկը շահեցաւ, որպէսզի իր տէրերուն հաճելի երեւնար։ Կրնա՞ք երեւակայել իր գլխուն թափուած հայհոյանքներն ու «սրիկայ դաւաճան»ները։

Բացի աթլէթի եռանկիւն մրցումներէն, տեղի կ՚ունենային նաեւ Մելգոնեանի եւ Ինկլիշ Սքուլի միջեւ ֆութպոլի (փոքրերն ու մեծերը) պասկէթպոլի եւ վոլէպոլի մրցումներ։ Ըսեմ որ մենք միայն մէկ մարզիչ ունէինք, «Վարպետ Տիգ»ը (Տիգրան Միսիրեան), իսկ Ինկլիշ Սքուլը, Ընդհանուր Մարզիչէն զատ (Պրն. Մավրոսը), ունէր նաեւ ֆութպոլի, պասկէթի եւ վոլէի մարզիչներ, փոքրերու եւ մեծերու համար զատ-զատ, ինչպէս նաեւ մասնաւոր մասնագէտ մարզիչներ, աթլէթիզմի մարզումներուն համար։

Առաւօտուն տեղի կ՚ունենային պասկէթի, վոլէի եւ փոքրերու ֆութպոլի մրցումները, իսկ կէսօրէ ետք ՝ մեծերու ֆութպոլի մրցումը։ Հակառակ Ինկլիշ Սքուլի դաշտավայրերուն վայելած առաւելութիւններուն եւ մարզիչներու առատութեան, Մելգոնեանցիներս միշտ ալ պատիւով դուրս եկած ենք այս մրցումներէն։ Տարիներու վրայ եթէ գումարենք յաղթանակներն ու պարտութիւնները, շատ աւելի յաճախ յաղթած ենք ՝ քան պարտուած։

Դասընկերներէս Նիկողոս Մարոնեանը «ահաւոր» մարզիկ էր։ Գրեթէ ամէն առտու, ժամը 5։30-ին դաշտ կ՚իջնէր վազելու, եւ շուրջ ժամ մը վազելէն ետք կու գար լուացուելու։ Նոյնպէս, կ.ե. ժամը 4։00-5։00 դաշտն էր ան զանազան մարզաձեւերու փորձերուն մասնակցելու։ Աթլէթիզմի մրցումներուն ան 400, 800, 1500, 1650 մեթր, մէկ քայլ եւ երեք քայլ ցատկումներուն ախոյանն էր։ Նաեւ, վոլէի, պասկէթի եւ ֆութպոլի լաւագոյն մարզիկներէն մէկը։ Ինկլիշ Սքուլի աթլէթի մրցումներուն առաւելագոյն ոսկի մետալ շահողը ինք կ՚ըլլար (իրաւունք ունէր միայն երեք անհատական մարզաձեւերու մասնակցիլ, եւ ուրեմն «միայն» երեք ոսկի մետալ կը շահէր ... առաւել դրօշարշաւները), իսկ միւս մրցումներուն, պասկէթի եւ վոլէյի մրցումնրեէն ետք անմիջապէս կը վազէր ֆութպոլի դաշտ ՝ փոքրերու խումբէն ֆութպոլ խաղալու, իսկ կէսօրէ ետքն ալ ՝ մեծերու խումբէն խաղալու։ «Յոգնիլ» բայը իրեն համար գոյութիւն չունէր։ Երբեմն, Մելգոնեանի ներքին մրցումներուն, մասնաւոր առիթ կու տար փոքր տղոց որ իրենք առաջնութիւնը շահին, մետալ ստանան եւ քաջալերուին։ Հակառակ իր շատ փայլուն մարզիկ ըլլալուն, շատ համեստ եւ բարի տղայ մըն էր ան (Աստուած հոգին լուսաւորէ)։

Պօղոս Եալընըզեան անունով շատ լաւ պասկէթ խաղցող տղայ մըն ալ ունէինք որ սքանչելի դերասան եւ կատակասէր ալ էր։ Արտադպրոցական խաղերուն, անպայման քանի մը անգամ մեր կիսադաշտը պաշտպանած ժամանակ, երբ մրցակից խաղցող մը իրեն դպնար, յանկարծ ոտքը բռնած գետին կ՚իյնար եւ «սարսափելի ցաւ»երու մէջ կը տապլտկէր որպէսզի դիմացինները «փանիէ» չ՚առնէին։ Ներքին, միջ-դասարանային խաղերուն չէր քալէր անիկա, որովհետեւ գիտէինք իր խաղերը...

Առտու մը, Պրն. Ստեփան Պաղչէճեանը, Մելգոնեանի մարանապետը (որ «Պրն. Գործ» ածականը ունէր), գրասենեակս եկաւ եւ «եկուր նայէ դպրոցին բիք-ափը ի՞նչ ըրած են տղաքը» ըսաւ։ Գիշերը քանի մը տղաք այդ բիք-ափը առած եւ քշած էին եւ պզտիկ արկած մըն ալ ունեցած, որուն պատճառով լոյսերէն մին ջարդուած էր։ Երբ տղոց հարցուցի որ ո՞վ ըրած է, անշուշտ մարդ լուր չ՚ունէր... Որպէս հերթապահ ըսի որ եթէ չխոստովանին, բոլորն ալ պիտի պատժուին։ Քանի մը վայրկեան ետք Պօղոսը եկաւ եւ ըսաւ որ ինքն է «չարաճիճի տղան» եւ թէ պատրաստ է վնասը հատուցանելու։ «Պրն. Գործ»ին հետ որոշեցինք որ հարցը ծածկենք Տնօրէնէն որպէսզի Պօղոսը շատ խիստ պատիժի չ՚ենթարկուի։ Ան կրնար մինչեւ անգամ վտարուէր Մելգոնեանէն։ (Պրն. Պաղչէճեանին մասին աւելի ուշ պիտի գրեմ։)

1975-ին էր կարծեմ, անգամ մը պասկէթի մրցումի գացինք Ամերիկեան Հիւպատոսարանին դէմ մրցելու իրենց մարզադաշտին վրայ։ Այն տարիներուն, վստահաբար Կիպրոսի լաւագոյն գոց մարզադաշտն էր ան։ Նոյնիսկ Ինկլիշ Սքուլի մարզադաշտը բացօդեայ էր։

Մենք յաղթեցինք։ Ամերիկացիները շատ լաւ հիւրասիրեցին մեզ, եւ առաջարկեցին որ ամիս մը ետք կրկին միասին խաղայինք։ Քանի որ յաղթած էինք, Վարպետ Տիգը ընդունեց հրաւէրը։

Եկաւ օրը։ Երբ դաշտ մտանք, մեր ամենաբարձր խաղացողը անոնց ամենակարճ խաղացողին ալ կարճ էր... Մենք ազնուօրէն արտօնեցինք որ Ամերիկացիները փառաւոր յաղթանակ մը տանին մեր վրայ ... Իմացանք որ Յունաստանէն եւ Գերմանիայէն (բանակատեղիներէն) խաղցողներ բերած են Ամերիկայի պատիւը փրկելու։

( ) ( ) ( ) ( )

Մելգոնեանցի մարզիկներէն ոմանք կը մասնակցէին նաեւ Համակիպրական Միջ-Ակումբային աթլէթի մրցումներուն, յունական ակումբներէն։ Որոշ արտօնութիւններով մեր մարզիկները շաբաթը երկու անգամ Նիկոսիա կ՚երթային փորձերու մասնակցելու։ Մեր տղաքը թէ Նիկոսիոյ քաղաքապետարանի «Ղա-Սի- Պի»ի խումբէն կը մարզուէին, թէ ալ շրջանի «Քերաւնոս» Ակումբի կողմէն կը մրցէին։ Արթօ Ասատուրեան անունով մարզիկ մը ունէինք, Լիմասօլէն, որ Կիպրոսի 100 եւ 200 մեթր վազքերու առաջնութիւնը շահած էր։ 1962-ին, Մելգոնեանցի աթլէթները, Զարեհ Արզումանեան, Նշան Չէչէնեան (Մարք Չէնեան), Աշոտ Չագալեան եւ Արթօ Ասատուրեան 4 x 100 մեթր դրօշարշաւին առաջնութիւնը շահեցան։ Մերիններուն եւ երկրորդ ելած խումբին միջեւ մօտ 25 մեթր տարբերութիւն կար։ Բայց որովհետեւ Արթօն Լիմասօլի մէկ այլ ակումբէն էր, դատական վերին մարմինը չեղեալ համարեց մերինեներուն մասնակցութիւնը։ Յաջորդ տարին, 1963-ին, Զարեհ Արզումանեան, Յակոբ Վարդանեան, Մարք Չէնեան եւ Աշոտ Չագալեանը (որոնք «The Golden Boys» մակդիրը ստացած էին Կիպրոսի մարզական ակումբներու շրջանակներէն ներս) դարձեալ 4 x 100 մեթր վազքին առաջնութիւնը շահեցան եւ Կիպրոսի մրցանիշը հաստատեցին։ Զարեհը 1962-ին եւ 1963-ին, Կիպրոսի 100 մեթր վազքի առաջնութիւնները շահեցաւ, մրցանիշ հաստատելով։ Իսկ Նշան Չէչէնեանը (Մարք Չէնեան), 110 մեթր արգելարշաւի առաջնութիւնը խլեց եւ կիպրացի մարզիչներու կողմէ սկսաւ մարզուիլ յաջորդ Ողոմպիականին Կիպրոսը ներկայացնելու։

Նշան Չէչէնեանը 1962, 1963, եւ 1964-ի Կիպրոսի 110 մեթր արգելարշաւի ախոյանն էր։ 1962-ին, ան Կիպրոսի Երկրորդական Վարժարաններու մրցանիշը հաստատեց, իսկ1964-ին ալ՝ Կիպրոսի 110 մեթր արգելարշաւի մրցանիշը որը կարծեմ մինչեւ հիմա (2016) այդ մրցանիշը կը մնայ։ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանին (AUB) մէջ, 1967-ին Նշանը 220 մեթր արգելարշաւի մրցանիշը հաստատեց, որը տակաւին ի զօրու է։ Բացի աթլէթի մրցումներէն, Նշանը նաեւ սքանչելի պասկէթպոլ եւ վոլէպոլ խաղցող էր եւ սարսափն էր հակառակորդ խումբերուն։

Աշոտը, Արթօն եւ Միհրանը (ուրիշ արագ վազող մը) ֆութպոլիստ էին նաեւ։ Երբ գնդակը հակառակորդին կիսադաշտին մէջ ասոնցմէ մէկուն ոտքը անցնէր, այնքան արագ կը վազէին որ «կօլ»ը անխուսափելի կ՚ըլլար։

1960-ական թուականներուն ունէինք նաեւ Զօհրապ Պետրոսեան եւ Կարօ Վարդանեան (տղաքը «Ուրսուզ» անուանած էին Կարօյին, յունական դիցաբանութենէն) անունով երկու մարզիկներ որոնք նշանաւոր էին նիզակ, գունտ եւ սկաւառակ արձակելու մէջ։ «Շիրակ» - «Սեւան» խմբական մրցումներէն մէկուն ժամանակ, Զօհրապը, որպէսզի քաջալերէ Կարօյին, գնաց եւ նախորդ տարուան մրցանիշէն քիչ մը ետեւ կեցաւ եւ «Կարօ, կրնաս նէ նիզակով ինծի զարկ» ըսաւ։ Կարօն ալ (աղջիկները հոն էին ...) այնպիսի ուժով արձակեց նիզակը որ գնաց եւ Զօհրապին ոտքին մտաւ ... ։ Եթէ շարժէր ՝ ամօթ էր։ Զօհրապին Մելգոնեանի դարմանատունը տարին եւ ոտքը փաթթելէն ետք, եկաւ մրցումը շարունակելու։ Այդ օր, Մելգոնեանի նիզակ արձակելու նոր մրցանիշը հաստատուեցաւ։

Զարեհ Արզումանեանը չորս տարի Լիբանանի 100 մեթր վազքի ախոյեանն էր (ՀԲԸՄ ՀԵԸ ի խումբէն)։ 1966-ին, ան Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանի (A.U.B.) «Centennial Best Athlete» եւ «One of the best dressed student» տիտղոսին արժանացաւ։ Կ՚իմանամ որ այս տարի (2016) Պ.Ա.Համալսարանի 150-ամեակին առիթով Զարեհին անունը պիտի յիշուի Համալսարանի պատմութեան 10 լաւագոյն մարզիկներու ցանկին մէջ։ Զարեհը 1963 եւ 1964 տարիներուն Լիբանանի 100 մեթր վազքի ախոյեանն էր նաեւ։

Աշակերտներս կը զարմանայինք որ ինչու՞ Նիկոսիոյ ՀԲԸՄիութեան Ակումբը այս տղոցմով իր խումբը չէր կազմէր եւ մասնակցէր Համակիպրական մրցումներուն եւ շատ պատուաւոր դիրքերու հասնէր։ Բացի անհոգութենէ եւ «գործէ փախիլ»է, ոչ մէկ բացատրութիւն կրցած եմ գտնել մինչեւ այսօր։

( ) ( ) ( ) ( )

Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան ուսուցչական տարիներուս, ՀԲԸՄ – Հայ Երիտասարդական Ընկերակցութեան (ՀԵԸ) Ատենապետն էի (1974 – 1980)։ Այդ տարիներուն, վարչական տղոց հետ որոշեցինք Համակիպրական Միջակումբային Վոլէպոլի մրցումներուն մասնակցիլ։ Առաջին տարին, գրեթէ բոլոր խումբերը պատիւը ունեցան մեզի յաղթելու ... ։ Երկրորդ տարին, Մելգոնեանէն երեք տղաք եկան միանալ ՀԵԸ-ի խումբին։ Սարգիս Անդրէասեանը սարսափելի խաղցող եղած էր։ Բարձրահասակ, ճկուն եւ շատ զօրաւոր «բիքէ իջնող» էր։ Կարելի չէր իր հարուածներուն դիմանալ։ Առաջին մրցումը նախորդ տարին առաջնութիւնը շահած խումբին դէմ էր։ Յունական խումբը գիտէր որ մենք պատրաստ զոհերն ենք եւ ճակատագրուած ենք պարտուելու։ Սարգիսէն լուր չունէին։ Խաղին առաջին մասին (սէթ) 15 – 8 մենք յաղթեցինք։ Իրաւարարը, որ «ազնիւ» յոյն մըն էր, սկսաւ դիմացիններուն «ֆաուլ»ները եւ «out»երը չտեսնել եւ մեր մաքուր գնդակները «ֆաուլ»ներու վերածելով երկրորդ եւ երրորդ խաղասէթերուն «ստիպել» որ մենք 13-15 եւ 12-15 կէտերով պարտուինք։ Մինչ այդ, հանդիսատեսներու մէջ կային կիպրացի բանակայիններ, որոնք քանի մը ժամուայ արտօնութեամբ զօրանոցէն ելած եւ եկած էին խաղը դիտելու։ Այս զինուորները սկսան ծաղրել մեզ, արհամարհական խօսքեր եւ աղտոտ հայհոյանքներ նետել մեզի եւ մեր հայ ազգութեան։ Յակոբ Թիւթիւնճեանը, (Ակուլին, Ասուած հոգին լուսաւորէ), դաշտէն պոռաց որ խաղը վերջանալուն սպասեն որպէսզի պատասխան տան իրենց հայհոյանքներուն։ Մենք, հայերս, 6 + 4 խաղցող ունէինք եւ 10 – 15 տղաք ալ եկած էին խաղը դիտելու։ Իրենք՝ 30-40 զինուորներ, առաւել միւս յոյն դիտողները։ Երբ խաղը վերջացաւ, մեր մարզիկները վեր վազեցին եւ ահաւոր ծեծկրտուք մը սկսաւ։ Ես փորձեցի միջամտել կռիւը կեցնելու, բռունցքի փառաւոր հարուած մը ուտելով, ակնոցս կորսնցուցի (աչքս միայն քանի մը օր ... սեւցած մնաց)։ Վերջապէս մեծերը եկան եւ բաժնեցին կռուողները։ Ասատուր Տէվլէթեանը, որ Մելգոնեան հայերէնի ուսուցիչ էր (Անգլիոյ մէջ նախ փաստաբանութիւն ուսանած), յունարէնով սկսաւ բողոքել եւ ըսել որ մեր ապահովութեան համար հիմա Միացնալ Ազգերու Խաղաղապահ Ուժերէն զինուորներ կամ դէտեր կը պահանջէ, քանի որ ասիկա համայնքային – փոքրամասնութիւններու յատուկ խնդիր է եւ պէտք է անոնք տեղեակ ըլլան։ Յոյները սարսափեցան։ Քանի որ թուրք փոքրամասնութեան խնդիրը կար, եւ յոյները շատ զգայուն էին բոլորին ցոյց տալու որ իրենք փոքրամասնութիւններու հանդէպ շատ արդար են եւ անոնց իրաւունքները պաշտպանուած են։ Խեղճերը ներողութիւն խնդրեցին մեզմէ եւ Ակուլիին հարցուցին որ ո՞վ էր հայերուն հայհոյողը։ Երբ Ակուլին ցոյց տուաւ, դաշտին պատասխանատուն զօրաւոր ապտակ մը իջեցուց զինուորին երեսին եւ «չե՞ս ամչնար դուն, հայերը մեր եղբայրներն են» ըսելով կրկին անգամ ներողութիւն խնդրեց մեզմէ։ Մենք ալ ... ներեցինք։ Ասատուրին ըրածը պարզապէս մարդոց վախցնելն էր, քանի որ մենք քանի մը հոգիով չէինք կրնար գլուխ ելլել այդ տղոց հետ։

( ) ( ) ( ) ( )

Մելգոնեանցիներս կը մասնակցէինք նաեւ, Զատկուայ արձակուրդներու ընթացքին, Պէյրութի մէջ տեղի ունեցող ՀԲԸՄ – ՀԵԸ ի Նաւասարդեան Խաղերուն։ Պէյրութ երթալու համար զտումները շատ խիստ էին։ Զտումներէն ետք կանոնաւոր փորձեր տեղի կ՚ունենային ամէն օր, առտուները եւ կէսօրէ ետքերը։ Ընտրուած մարզիկները դարձեալ «յաւելեալ սնունդ» կը ստանային։ Արդար չէր որ մենք, Մելգոնեանցիներս մրցէինք Նաւասարդեան Խաղերուն մասնակցող խումբերուն դէմ, քանի որ ... մենք շատ լաւ մարզուած էինք։ Ասիկա Պէյրութցիները լաւ գիտէին եւ «մասնաւոր կարգադրութեամբ» այնպէս մը կ՚ընէին որ միւս խումբերն ալ մետալ կամ բաժակ շահէին։ 1962-ին եւ 1963-ին, աթլէթի 13 մարզաձեւերուն 12 ոսկի եւ 12 արծաթ մետալները մենք շահեցանք (մէկ հատ ալ «պոնուսի» համար՝ պրոնզ ...)։ Բայց, ՀԵԸ-ի պատասխանատուները, որպէսզի Մելգոնեանի անունը միշտ չտան, երբեմն «Մելգոնեան»ի երբեմն ալ «Կիպրոսի Ակումբ»ի անունները կու տային ...։ Այդ տարիներուն, 4 x 100 եւ այլ դրօշարշաւներու ամբողջ սփիւռքի ամենաարագ վազող խումբը Մելգոնեանի խումբն էր։ Տարի մը, կարծեմ 1966-ին էր, ՀԲԸՄիութեան Ցկեանս Նախագահ Տիար Ալեք Մանուկեանն ալ ներկայ պիտի ըլլար խաղերուն։ Պէյրութի ՀԵԸ-Անդրանիկ ընդէմ Մելգոնեան ֆութպոլի մրցումի կիսախաղը չաւարտած, Բարերարը կը ժամանէ։ Մինչ այդ, Մելգոնեանը 2 -0 արդիւնքով կը յաղթէր ՀԵԸ – Անդրանիկ խումբին։ Խաղը կը կեցնեն «Բարի Գալուստ»ի խօսքերը ըսելու եւ այլ ծրագիրներ իրագործելու։ Ֆութպոլի խաղը չշարունակուիր։ Վերջաւորութեան երբ բաժակները պիտի բաժնուէին յաղթող խումբերուն, ձեռամբ Բարերարին, կը յայտարարուի որ ՀԵԸ – Անդրանիկը ֆութպոլի յաղթական խումբն է։ Խե՜ղճ Պէյրութցիները կ՚երեւայ չուզեցին պզտիկ մնալ Ալեք Մանուկեանին առջեւ։

1963-ի Պէյրութի Նաւասարդեան մրցումներուն, Մելգոնեանցի Համբարձում Տրամերեանը 1600 մեթր վազքին կը մասնակցէր։ Ան, մէկ լման շրջան ետ մնացած էր իր մրցակիցներէն, բայց շարունակեց վազել։ Երբ վերջացուց, դաշտի շուրջ 20,000 հանդիսատեսները յոտնկայս ... ծափահարեցին։

( ) ( ) ( ) ( )

Ուսուցչական տարիներուս, մէյ մըն ալ Հայաստանէն «Դոցենտ» մարզիչներ ղրկուեցան։ Ուրախացանք որ «Վարպետ Տիգ» ին հետ այս նոր մարզիչները մեր խումբերուն մակարդակը կիսաարհեստավարժ մակարդակի պիտի բարձրացնեն։ Առանց մանրամասնութիւններու մէջ մտնելու, ըսեմ որ այդ Հայաստանցի «մարզիչ»ները պատուհաս եղան Մելգոնեանի մարզական կեանքի գլխուն։ Ես մինչեւ 1980 Մելգոնեան կը պաշտօնավարէի։ Հայաստանցի «մարզիչ»ներու ժամանումէն (1973) մինչեւ իմ Միացեալ Նահանգներ գալս (1980) Մելգոնեանի մարզական կեանքը ահաւոր անկում կրեց, մանաւանդ մարզիչ Տիգրան Միսիրեանի անարդարօրէն գործէն արձակուելէն ետք (1975)։

1976-ին, Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին պատճառաւ, Լիբանանցի աշակերտները ամառը Մելգոնեան մնացին (նաեւ յաջորդ տարիներուն)։ Վազգէն Սաղպազարեան անունով շրջանաւարտ աշակերտ մը ունէինք որ Միացեալ Նահանգներ պիտի երթար։ Ստիպուած էր տակաւին մինչեւ Յունուար Կիպրոս մնալ։ Տնօրէն Պրն. Ասատուր Պետեանը արտօնեց իրեն որ Մելգոնեան մնայ, հսկողութեան թեթեւ պարտականութիւններ ալ տուաւ անոր որպէսզի փոքր եկամուտ մը ապահովէր։ Վազգէնը, կամաւոր կերպով սկսաւ Հաստատութեան ֆութպոլի խումբը մարզել։ Պէտք է ըսել որ Վազգէնը, Պրն. Միսիրեանի մարզափորձերուն եւ հեռատեսիլէն Անգլիական ֆութպոլի խաղերը դիտելով, շատ աւելի լաւ ֆութպոլի մարզիչ եղաւ, քան Հայաստանէն եկած «մարզիչ»ները։

Կաղանդի եւ Զատկուայ արձակուրդներուն (Դեկտեմբեր 24 – Յունուար 7) որպէսզի աշակերտները զբաղ պահուէին, մարզական մրցումներ կը կազմակերպուէին («Շիրակ» - «Սեւան»)։ Բայց, յանկարծ Դեկտեմբեր 10-ի ատենները Հայաստանէն հեռագիր մը կու գար այս «մարզիչ»ներուն որ «մայրդ շատ ծանր հիւանդ է, շուտ տուն առի»...) Դեկտեմբեր 15-ի ատենները ասոնք Հայաստան կը մեկնէին ... 6-8 ուռած ճամպրուկներով։ Զատկուայ արձակուրդին՝ նոյն պատմութիւնը։ Ըսեմ որ Մելգոնեան վերադարձին միշտ քանի մը օր ուշ կը հասնէին «Մոսկուայէն վիզային ուշացումի» պատճառաբանութեամբ։ Տարի մը, այս «մարզիչ»ներէն մին կը մտնէ Պրն. Ասատուր Պետեանին մօտ եւ հեռագիրը ցոյց տալով կ՚ըսէ որ «մայրը մահացած է», եւ հետեւաբար պէտք է անմիջապէս Երեւան մեկնի։ Պրն. Պէտեանը (Տնօրէնը) կըսէ որ «մայրդ անցեալ տարի մեռած էր, յարութիւ՞ն առաւ արդեօք»... Օ՜, կ՚ըսէ մեր «մարզիչ»ը, «անիկա մօրաքոյրս էր որ մեզ մեծցուցած է, անոր համար ալ իրեն «մայրիկ» կ՚ըսէինք։» Անշուշտ մենք ալ հաւատացինք ... ։


Յարգանք Մելգոնեանի իրա՛ւ մարզիչներու յիշատակին, յարգանք Մարզիչ Տիգրան Միսիրեանի (Վարպետ Տիգ) յիշատակին եւ յարգանք մեր փայլուն մարզիկներուն։

Վարդգէս Գուրուեան
Լոս Անճելըս, 2016




Armweeklynews.am
[11.08.2016]
Վարդգէս Գուրուեան - Մելգոնեանի Մարզական Կեանքը

_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mar 20 Déc 2016 - 05:57
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

What will happen to 90-years-old Melkonian?




Baruyr Kuyumciyan
07.29.2016
Agos

Thousands of graduates of the educational institute in Cyprus want to know what will happen to Melkonian...

Established in 1926 by Krikor and Garabed Melkonian brothers in Cyprus, Melkonian Educational Institute (MEI) has celebrated the 90th anniversary of its foundation this year. On the occasion of the 90th anniversary, the graduates of the institute organized a celebration and commemoration event in Cyprus. MEİ has been closed since June 2005 by the decision of Armenian General Benevolent Union (AGBU) Central Executive Board. Thousands of graduates haven't been succeed in convincing AGBU to reopen the institute despite their countless efforts. Constituting the last pillar of Western Armenian language and culture, the institution is abandoned to its fate. Thanks to Fethiye Çetin's article published in Agos, we found out that the historical buildings are in bad shape. Afterwards, we asked some questions concerning the future of Melkonian to the responsible parties. Unfortunately, AGBU's response frustrated us. Though we desperately tried to contact to AGBU President Berge Setrakian, the answer came from AGBU Education Department Head Artoun Hamalan. The response was as the following: “Before we decided to close Melkonian on June 2005, our central executive board had discussed this issue in a very detailed way. Back then, the official statement of our union was released and our attitude was presented. After all, I don't think that there is any recent development that makes re-answering your questions necessary. The attitude of our union is clear and hasn't been changed since then.”
This statement means that Melkonian's land will be sold in order to provide fund for educational activities in Armenia. However, Cyprus government registered that land as “unsaleable cultural asset” in 2007. This dilemma raises the question whether this valuable institution will be let to rot.
Led by Mesrob Mutafyan, graduates of Melkonian living in Istanbul struggled to initiate the reopening of the school. Famous second-hand bookseller Püzant Akbaş was one of those graduates. Here are the highlights of our conversation with Akbaş about the history of the school, the struggle for it and the reason why it should be reopened.

66,000 English gold coins
“Established by the donations of Krikor and Garabed Melkonian brothers, Melkonian Educational Institute's construction was started in 1924 and completed after 2 years. Melkonian brothers had been engaged in tobacco trade in Egypt during World War I and their business was of great volume. After the construction of Melkonian was completed, they donated 66,000 English gold coins for the survival of the school. The school was established for taking care of the majority of Armenian orphans in Middle East and provide them a good education.”

International prestige
“Successfully maintaining its mission of sheltering orphans and preparing them for life, Melkonian became a unique safe haven for Armenians during World War II. People like Püzant Yeğyayan, Vahan Tekeyan and Hagop Oşagan worked as teachers and principals in the school. The school had always have a qualified teaching staff; thus, the graduates made great contributions to Western Armenian language and culture. I started to go to Melkonian in 1962. Even then, there were many scholarship students. I mean, the funds were enough for maintaining the school back then. During my term, it was internationally renowned and respected. Students were able to continue their education in England or in the US with their diplomas that were compatible to educational systems of those countries.”

It had income
“In the foundation certificate, the administration of the school was left to AGBU, Patriarchate of Constantinople and Jerusalem. Over the years, AGBU became dominant in the administration and ended up being the sole authority during the last period. When they decided to close the school in 2004, it had 250 students. Modern buildings were added to the complex and with the commercial complex built within the land of school, they had been receiving rental income. Moreover, there was enough space to built another commercial complex. Their justification for closure was the number of students. However, students from Armenia and other countries were coming to the school.”

Efforts of Mutafyan
“When AGBU's closure decision was put on the agenda, two graduates from the US contacted to Patriarch Mutafyan and asked for support. His Eminence Mesrob Mutafyan wanted to keep the school open and made efforts for it. He went to Patriarchate of Jerusalem and researched the archives of Patriarch of Constantinople Zaven Der Yeğyayan. I still remember what he told me: 'In the first box that I opened in Jerusalem, I found the foundation certificate of Melkonian brothers. When I saw that document, I realized that I should do whatever I can for keeping the school open.” Our Patriarch really devoted himself to this issue, but because of his medical condition, he couldn't have continued. He played a major part in the lawsuit against AGBU. After he fell ill, the lawsuit was decided against us. Unfortunately, he went through very troubled times because of Melkonian case. For the graduates of Melkonian, the Patriarchate of Constantinople's support was very important. This support influenced Cyprus government, which suspended the sale of the school land. That certificate is in the archive of the Patriarchate today, but nobody from the Patriarchate has done anything after Patriarch Mesrob Mutafyan.”

Given the situation in Middle East...
“If AGBU would decide reopen the school after all these years, they could easily find support for this project. Melkonian Alumni has many supporters. On the other hand, the situation in Middle East and the condition of Armenians living in the region is obvious. Even in Beirut, Armenian population is decreased. Given these conditions, Melkonian would be very useful. There is no reason for keeping it closed. Selling the land in Cyprus and moving Melkonian to Armenia is against Melkonian brothers' will and their certificate.”

Raffi Zinzalian: You will hear that AGBU is closing sales in the coming years
Melkonian Alumni and Friends Association Chair Raffi Zinzalian made important statements concerning the recent condition of Melkonian. Being one of the prominent figures who have been struggling for reopening of the school, Zinzalian pointed out that AGBU has financial problems:
“As Melkonian Alumni and Friends Association, all of our efforts, including our latest campaign that we launched in 2014, for reaching an agreement with AGBU have been left unanswered. The efforts of our philanthropist friends from Sweden, who have been supporting us from the beginning, is at a dead end now.
We should understand AGBU's condition. The current board has no sources for reopening Melkonian. They even have difficulties to keep their own school open. We understand that perfectly.
AGBU desires to obtain an operational budget by selling the land of Melkonian. With that budget, it will survive in diaspora for another 10 years and after that, they will move to Armenia, keeping only a few centers open. Probably next year, you will hear that AGBU is closing sale of some parts of the land of Melkonian.
Since Armenia's independence, institutions and parties in diaspora have been trying to be more active in the homeland. Sometimes, such efforts cause them to cut down some supporting activities in diaspora.
We, as diaspora Armenians who acknowledge the facts, are still hopeful about the reopening of Melkonian. On the other hand, year after year, possibilities for achieving our goal waste away. However, some wealthy Armenians, like Melkonian or Esayan brothers, might come together and work for reopening Melkonian. I don't see why not.”
_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Jeu 16 Fév 2017 - 05:23
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան 90-ամեակի Համախմբումը Կիպրոսում

19 օգոստոսի, 2016
http://orer.eu/hy/

Յուլիս 16-ի երեկոյան Նիկոսիայում նշվել է Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան 90-ամեակի առիթով կազմակերպուած աշխարհացրիւ Մելգոնեանցիներու Համախմբումի օրը, Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան շրջափակին մէջ՝ կազմակերպութեամբ ի մասնաւորի Մելգոնեանի շրջանաւարտ Տիկ. Արսինէ Շիրվանեանի եւ Կազմակերպիչ Յանձնախումբի:
Օրուան գլխաւոր պատգամախօս Մելգոնեանցի, վաստակաշատ ուսուցիչ, տնօրէն եւ գեղանկարիչ Պրն. Վարդան Թաշճեանն հանդես է եկել ելույթով, որը ներկայացնում ենք ստորեւ։



ՎԱՐԴԱՆ ԹԱՇՃԵԱՆԻ ՍՐՏԻ ԽՕՍՔԸ
Ազնուաշուք Պետական Ներկայացուցիչ Կիպրահայ Համայնքի,
Արժանաշնորհ Հայր,
Մեծայարգ Ատենապետ եւ Անդամներ
Ազգային Երեսփոխանական եւ Վարչական Ժողովներու,
Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան Մասնաճիւղերու,
Յարգելի հիւրեր եւ շատ սիրելի, թանկագին եւ կարօտալի
Մելգոնեանցի քոյրեր եւ եղբայրներ,

«Եթէ կ’ուզես որ մարդիկ քեզ լսեն, այն ատեն գլուխէդ խօսէ, իսկ եթէ կ’ուզես որ մարդիկ քեզ զգա՛ն, այն ատեն սրտէդ խօսէ»:
Եւ իբրեւ նախկին Մելգոնեանցի, իբրեւ Մելգոնեանի նախկին ուսուցիչ, եւ այս կախարդական մթնոլորտին մէջ, կրնաք վստահ ըլլալ թէ ուրկէ պիտի գայ իմ խօսքս, ինծի տրամադրուած գալիք տասը-տասներկու վայրկեաններու ընթացքին:
Ամէն բանէ առաջ արտօնեցէք որ Ձեր բոլորին կողմէ ջերմօրէն շնորհաւորեմ երազային այս համախմբումը մտայղացող եւ ապա առարկայացնող Յանձնախումբը, օգնականները Լոս Անճէլըսի եւ հոս՝ Կիպրոսի մէջ, այլ մանաւանդ, ի մասնաւորի Տիկ. Արսինէ Շիրվանեանը, անխո՛նջ Արսինէն, խոշոր պրաւօ՛ մը տամ իրենց եւ բարի երթ ու շարունակութիւն մաղթեմ իրենց ծրագրի մնացեալ բաժնին համար:
Ապա, սրտագինս կ’ողջունեմ աշխարհացրիւ Մելգոնեանցիներու այս խումբը՝ նախկին պաշտօնակիցներ, դասընկերներ, աշակերտներ, որոնք դրապէս ընդառաջելով կազմակերպիչներու կոչին, ահա երախտագիտութեամբ, ցնծութեամբ, ոգեւորութեամբ եւ յուզումով, ամենաերէց սերունդներէն մինչեւ վերջին աւարտականները, այս Հաստատութեան պարարտ սեւ հացը ճաշակած, անոր կրոտ ծանր ջուրը ըմպած եւ անոր այս սուրբ հողը համբուրած երանելիներս, կը փորձուինք հաղորդուիլ ութօրեայ այս յիշատակի արարողութիւններէն:
Անտարակոյս պատմութիւն կ’ապրինք բոլորս այսօր, երբ այս շէնքերու եւ ծառերու շուքին կը վերապրինք մեր անցեալը, ձեռք ձեռքի, կողք կողքի եւ երկիւղածութեամբ կը մրմնջենք մեր աղօթքը սա դամբանին առջեւ, ինչ որ սովոր էինք ընել Շաբաթ օրերու մայրամուտին եւ կը վերանորոգենք մեր ուխտն ու հաւատարմութիւնը, իբրեւ բարոյական անբեկանելի պարտք, հանդէպ՝ մեր անմահանուն Բարերարներուն, հանդէպ՝ Լուսոյ այս մեծ վառարանին եւ հանդէպ՝ Կրթարանին տարիներ շարունակ սրտին բաբախում տուած մեր հոգելոյս կամ աչքը լոյս սերմնարաններուն, կրթական մշակներուն:
Կրնա՞ք հաւատալ որ Ձեր ոտքերը այսօր կը կոխեն այն հողը, որուն վրայ կոխեցինք աւելի սե՛ւ մազերով եւ աւելի փոքր թիւ կօշիկներով, ճեմեցինք, վազեցինք, ինկանք, երգեցինք, պարեցինք, սերտեցինք, պատժուեցանք, խաղացինք, սիրեցինք, սիրահարուեցանք, շատեր անկէ ետք ալ ամուսնացան հարկա՛ւ, գետնախնձոր եւ սոխ մաքրեցինք, ճերմակեղէն ծալեցինք, աճեցանք եւ մեր պատանութենէն կամաց-կամաց թեւակոխեցինք երիտասարդութիւն:
Այս այն հո՛ղն է, որուն վրայ մեզմէ առաջ, մեզի հետ եւ մեզմէ ետք քալած եղան մեր մեծերը, հսկաները, առասպելական նուիրեալները, որոնք իրենց հաւատքին, յոյսին եւ սիրոյն հետ շաղախեցին իրենց քրտի՛նքը, շո՛ւնչը, վաստա՛կը եւ մեր միտքն ու հոգին հայութեամբ կերտեցին, մեր մշակոյթի գանձարանը մեզի մատուցին, Մեծ Բարերարներու դրա՛մը, նի՛ւթը արժէքի՛, արուեստի՛, գիտութեա՛ն, հեքիաթի՛ վերածեցին եւ սա աղջկանց շէնքի պատին վրայի Մեսրոպեան «36 աննիւթ կոթողներ»ը մեր լեզուին նշխարհ եւ մեր կեանքի երազը դարձուցին:
Իննսուն տարիներ կը բաժնեն մեզ այն օրէն, երբ Բարերարը՝ Կարապետ Մելգոնեան, իր հոգելոյս եղբօր՝ Գրիգոր Մելգոնեանի միասնական տեսիլքով գաւազանը կը զարնէր «Ճգնաւորաց քարայր՞ի այս հողին վրայ եւ հիմը կը դնէր «Ծաղկաբլուր»ին կամ ինչպէս մեր սիրելի ուսուցիչ Պրն. Թամամեանը պիտի ըսէր՝ «Մեր հարազատ հոգետան…»:
Եւ այնուհետեւ ամայի, լերկ, քարքարոտ, օձերու բոյն այս գետինը մարդկային կեանքով եռա՛ց, հայու շունչով ծաղկեցաւ, որպէսզի Բարերարները հաւատարիմ մնացած ըլլան իրենց հայրերու եւ նախահայրերու սուրբ աւանդին, սա ծառերը տնկուեցան, սա անտառի նոճիները ցանուեցան, այս շէնքերու առաջին բնակիչներու ձեռքով, «Մեր մեռելներուն իբրեւ խա՛չ», որպէսզի Բարերարները սա դամբանին մէջէն իրենց աչքերը ուղղեն դէպի ապագան, դէպի գալիք սերունդները:
Անոնք այս տաճարին լոյսով հալածեցին խաւարը, այս տաճարին գիտութեամբ հալածեցին անգիտութիւնը, այս տաճարին կեանքով հալածեցին մահը եւ այս տաճարին կառուցումով լուծած եղան իրենց վրէժը:
Հարկաւ, 80 տարիներ շարունակ այս Հաստատութիւնը միմիայն վարդագոյն օրեր չտեսաւ, դժբախտաբար, կղզիին քաղաքական անկիւնադարձային հոլովոյթներուն հետ փոթորիկ եւ սեւ օրեր շատ տեսաւ: Կիպրոսի ազատագրական պայքարի կռիւներ, յոյն-թուրք միջ-համայնքային բախումներ, բռնկումներ, պետական հարուած, թրքական արշաւանք, այս շէնքերուն բարբարոսային ռմբակոծումը եւ ածխացումը մեր դարաւոր թշնամիին օդանաւերէն, սակայն, մէկ կողմէն Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան հոգածու խնամքին տակ եւ միւս կողմէն Կիպրոսի բարեջան, հայասէր պետութեան եւ յոյն ճակատագրակից ժողովուրդին ասպնջական ու գուրգուրոտ գրկին մէջ, Մելգոնեանը ոչ թէ տկարացաւ, այլ զօրացաւ եւ զօրացո՛ւց մեզ, ոչ թէ աղքատացաւ, այլ հարստացաւ եւ իրեն հետ հարստացուց մեզ:
Ինչպէս ամէն ծառ գարնան կը ծաղկի, որպէսզի աշնան պտուղ տայ, Մելգոնեանն ալ ամէն աշնան սկսաւ ծաղկիլ, որպէսզի գարնան պտուղ տայ:
Եւ ինչպէ՜ս տուաւ այդ պտուղը:
Մելգոնեանցին երբ առաջին օրը հոս եկաւ, իր մօր փէշերէն փրցուած, ծի՜լ, բողբոջ, անմեղունակ, անգիտակից, այս՝ իրեն համար բոլորովին խորթ միջավայրը, ունեցաւ կարօտ, լա՛ց, ունեցաւ փափաքներ, երազներ, բայց ո՛չ անոնց առաջնորդող կամք մը, սակայն հետզհետէ, տարիներու թաւալումով, Մելգոնեանցին սկսաւ հասուննալ, աճիլ, զարգանալ, բարոյական կենցաղով խմորուիլ ու ճանչնալ կեանքի իրականութիւնները: Մանաւանդ հայրենիքի գաղափարը, հայրենասիրութեան ոգին սկսաւ հոսիլ իր երակներուն մէջէն, ազնուացա՛ւ, հայացա՛ւ, կրթուեցա՛ւ: Սորվեցաւ որ կեանքի մէջ շատ բան փոփոխական է, ինչպէս մարդի՛կ, պայմաններ, սովորութիւններ: Բայց հասկցաւ նաեւ որ կան բաներ, որոնք չեն փոխուիր, մնայո՛ւն են, ինչպէս լեզու, մշակոյթ, սկզբունք, իտէալ:
Մելգոնեանցին եղաւ մարդկային ներդրում եւ դրամագլուխ, եղաւ զսպանա՛կ, մղում տուաւ իր կեանքին: Իր խաղերուն եւ իր դասերուն զուգահեռ հրատարակեց թերթ, իր իսկ տպարանին մէջ, վարեց մշակութային եւ ազգային ձեռնարկներ, ունեցաւ երգչախումբ, նուագախումբ, փողերախումբ, թատերախումբ, կազմակերպեց համերգներ, գրական, թատերական երեկոներ, հանդէսներ, արի-արենուշական շարժումներ, մարզական հարուստ կեանք, մարզահանդէսներ, մինչեւ իսկ Կիպրոսը Միջազգային Ողիմպիականին ներկայացնելու պատրաստ մրցանիշ հաստատած մարզիկներ, ոչ միայն կղզիին մէջ կղզիացած այս կեանքը, այլեւ գաղութի կեանքը դարձնելով լեցուն, հարուստ, նախանձելի:
Ու անկէ ետք, այս բոլոր փորձութիւնները իր մտքին ու հոգիին մէջ, իր պայուսակներուն, իր ճամպրուկներուն մէջ դնելով, Մելգոնեանցին իր հայեացքը ուղղեց աշխարհի չորս անկիւնները, մինչեւ հեռաւոր ափերը՝ Ամերիկա, Քանատա, Եւրոպա, Աւստրալիա, Հայաստան, Միջին Արեւելք եւ այլ երկիրներ ու բաշխեց լո՛յս, նոր յանձնառութիւններու անսպառ կամքով: Հայ ժողովուրդի կրթական բարիքներուն, հայադրոշմ դաստիարակութեան համար, բազմարդիւն պտղաբերումով գործեց հայութեան նուիրական ծառայութեան դաշտին վրայ իբրեւ տնօրէն, ուսուցիչ, կրթական մշակ, բանաստեղծ, գրագէտ, երաժիշտ, խմբավար, արուեստագէտ, գիտնական, պատմաբան, բեմադրիչ, դերասան, խմբագիր, հասարակական գործիչ, իբրեւ ճարտարապետ, փաստաբան, բժիշկ, տնտեսագէտ եւ մինչեւ իսկ Միացեալ Ազգերու Կազմակերպութեան ընդհանուր ենթաքարտուղար… Բազմապատիկ տոկոսով հատուցելով ազգին այն ինչ որ ինք երախտագիտութեամբ իւրացուց այս Կրթարանէն:
Այս եղաւ Մելգոնեանի իսկական legacy-ն, Բարերարներուն կտակը, ժառանգութիւնը:
Մելգոնեանցին սկիզբը հետեւող էր այո՛, սակայն վերջը դարձաւ առաջնորդող, դիմակ չգործածեց ընկերութեան մէջ, եղաւ թափանցիկ եւ օրինակելի, այնպէս ինչպէս որ Բարերարները կ’ուզէին կամ կ’երազէին որ ինք ըլլար:
Իր եսէն վեր նայեցաւ եւ գործեց միմիայն հայ ժողովուրդի հաւաքական եսին համար:
Աշխարհի որ անկիւնն ալ որ գնաց Մելգոնեանցին, սա տղոց շէնքի միջնայարկի պատուհանէն կախուած զանգակը թափահարեց իր լեզուակը, որպէսզի յիշեցնէ իրեն հաւատարիմ մնալու իր խոստումներուն մէջ, խոստումներ, զորս տուաւ Ամավերջի հանդէսին օրը, իր ստացած վկայականին հետ:
Այս զանգը Մելգոնեանի սիրտն էր, խօսնակն էր, մեր ժամացոյցն էր, Հաստատութեան սրտի զարկն էր, խորհրդանշական, symbolic ներկայութիւն մըն էր եւ կը հասնէր բոլորիս, ուր որ ալ ըլլայինք, դաշտը, հանդիսասրահը, անտառը, տաղավայրը, գրադարանը, այդ զանգը մեզ կը բերէր քով քովի քայլերգի համար, աղօթքի համար, հանդէսի համար:
Աշակերտները պարտականութեամբ կը զարնէին այդ զանգը: Ներսէն երկար տախտակէ կոթ մըն ալ ունէր, որ ձեռքով առջեւ ետեւ շարժելով զանգը կը հնչէր: Ե՛ս ալ տարի մը զարկի այդ զանգը ի պաշտօնէ:
Այդ զանգը աւելի ազդեցիկ հնչեց քան սա մայր ճամբայէն անցնող ինքնաշարժներուն շչակը, վերէն թռչող ագռաւներուն կռկռոցը եւ կամ մինչեւ իսկ հերթապահներուն հիմա ալ քաղցր ու յիշատակելի թուող… պոռչտուքը…
Այդ զանգը մէկ օր լռեց միայն: Տարի մը, Ապրիլ 1-ի կատակով, տղաքը չարաճճիօրէն փրցուցած, քակած էին անոր լեզուն մէկ գիշեր առաջ… Բոլորս խնդացինք…
Մէ՛կ օր լռեց, խնդացի՛նք: Այսօր տասը տարիէն աւելի է որ լռած է այդ զանգակը եւ բոլորս կուլանք անոր համար: Կ’ողբա՛նք, կը ցաւի՛նք անոր համար:
Չեմ կրնար երեւակայել Մելգոնեանցի մը որ գոհ մնայ այս վիճակէն: Չեմ կրնար հաւատալ որ գտնուի հայ մը որ ուրախ ըլլայ այս վիճակէն: Ոչ իսկ կիպրացի յոյները գոհ ըլլան այս վիճակէն, քանի որ անոնք ալ նկատած են եւ բազմաթիւ առիթներով շեշտած որ Մելգոնեանը Կիպրոսի ամէնէն կարեւոր կրթական եւ մշակութային կառոյցներէն, հարստութիւններէն մին է ու կը պատկանի Կիպրոսին:
Այդ զանգը շարունակելու է իր շեշտը, իր ելեւէջը, իր համանուագը, ինչ ալ ըլլան պարագաները, Պարոյր Սեւակի «Անլռելի Զանգակատան» պէս:
Այդ զանգը կարապի իր երգը լացած թող չըլլա՛յ, թող ժանգ չկապէ, այլ հնչէ ու ալիք առ ալիք անոր ղօղանջը գայ խառնուի սա քարերուն, սա պատերուն, սա ծառերուն, սա արձաններուն, սա հողին եւ թարմ ու թանձր թթուածինի պէս խրի թող մեր թոքերէն ներս:
Անոր ղօղանջը ես կ’ուզեմ կտակել մեր զաւակներուն, մեր թոռներուն: Մենք օր մը պիտի լռենք, բայց այս զանգը պէտք է ապրի՛ ու շարունակէ իր առաքելութիւնը, քանի որ ես կը հաւատամ Հաստատութեան գոյատեւումին: Իր անցեալի հարուստ բերքը, կտակը զոր քիչ առաջ յիշեցի աւելիով կ’արդարացնէ որպէս վկայութիւն եւ վարձատրութիւն անոր շարունակութիւնը դեռ տասնամեակներ եւս, որովհետեւ կը հաւատամ որ, ինչպէս այս Կրթարանը եղաւ մարդակերտումի խարիսխ անցեալին, կրնայ ըլլալ եւ երաշխի՛ք ապագային որպէս հայութեան կեդրոն, մշակութային կեդրոն, հայագիտական կեդրոն, մանկավարժական կեդրոն, կը բաւէ որ սա զանգը շարունակէ իր դերն ու դերակատարութիւնը:
Արդ, սրտառուչ կոչ կ’ուղղեմ, սրտի ցանկութիւն կ’աղաղակեմ, ամենայն քաղաքավարութեամբ, ամենայն փափկանկատութեամբ, ամենայն յարգանքով, որ իր Հարիւրամեակը տեսնէ Մելգոնեանը, յոբելեանը վայելէ, որպէսզի սա շէնքերը բոյն չդառնան միմիայն մշտական ծիծեռնակներուն, այլ տունը դառնան նոր պարման-պարմանուհիներու, նոր սան-սանուհիներու, որոնք գան ու այս զանգակի ղօղանջին հետ խմբերգեն «Աւետիս Հայեր»ն ու «Անմահ Լուսոյ»ն, հո՛ն, շէնքի մուտքին, «Որքան Դիցակերտ»ը հո՛ն, հանդիսասրահին մէջ, «Տէր Ողորմեա»ն եւ «Սուրբ Սուրբ»ը հո՛ս, սա դամբանին առջեւ,
որպէսզի ալ վերջ գտնէ սա մեռելային, տխուր եւ ցաւալի վիճակը դպրոցին, որուն ականատես կ’ըլլանք մենք ամէն օր, հոս, կիպրացիներս,
որպէսզի որբերով սկսած Հաստատութիւնը ինքն ալ որբ չմնայ, որբի ճակատագիրը չապրի,
որպէսզի մեր պաշտելի Բարերարներուն աճիւնները անգամ մը եւս գտնեն, վերագտնե՛ն իրենց յաւիտենական հանգիստը:
Տայ Աստուած տեսնենք այդ օրհնեալ օրը, եւ ես կը խոստանամ դարձեալ գալու եւ զարնելու այդ զանգակը կամաւորաբար, որքան ատեն որ հե՛ւք կայ կուրծքիս տակ եւ տրո՛փ սրտիս մէջ:







_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
vahe2009
Modérateur Général
Modérateur Général

Hors ligne

Inscrit le: 07 Nov 2009
Messages: 24 667
Point(s): 70 274
Moyenne de points: 2,85

MessagePosté le: Sam 1 Avr 2017 - 19:05
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Melkonian Educational Institute in Nicosia, Cyprus (2012)

Six years after its closure the school is still there but empty. Azad-Hye photos.









































































http://www.azad-hye.net/photos/viewalbumpicture.asp?al=80


Revenir en haut
guest
Super Membre
Super Membre

Hors ligne

Inscrit le: 10 Avr 2011
Messages: 792
Point(s): 2 109
Moyenne de points: 2,66

MessagePosté le: Ven 21 Avr 2017 - 12:14
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Kıbrıs’ta Ermeni Soykırımı Parkı açılacak



Ermeni cemaatinin Kıbrıs Meclisi'ndeki temsilcisi Vartkes Mahtesian, Baf'ta Ermeni Soykırımı Parkı açılacağını belirtti.

Kıbrıs’ta yayınlan Fileleftheros'un Baf'a Ermeni Haçkarı başlıklı haberinde girişine bir Haçkar (haç işlemeli taş) dikilecek olan parkın 30 Nisan Pazar günü açılacağını açıklandı.

Mahtesian "Haçkar dikilmesi kararı da çok önemlidir. Çünkü Ermeni kültürünün bir parçası olan haçkar artık Baf'ı da süsleyecek" dedi.

24 Nisan'ın, Ermeni Soykırımı’nın 102'nci yıldönümü olacağı hatırlatılan haberde, Kıbrıslı Ermenilerin bu vesileyle Soykırım kurbanları anısına etkinlikler düzenleyecekleri kaydedildi.

22 Nisan Cumartesi günü NAREK Ermeni okulunda kan bağışı, 23 Nisan Pazar günü de Makarios Caddesi'ndeki Zena Kanther binası önündeki park yerinden başlayıp "Armenia" (Ermenistan) sokakta son bulacak bir öğrenci yürüyüşü gerçekleştirilecek. Burada diğer Ermenilerle birleşecek grubun Ermeni Kilisesi bahçesindeki Soykırım anıtına yürüyeceği ve aynı yerde anı etkinliği düzenleyeceği kaydedildi.

http://www.ermenihaber.am/


Revenir en haut
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Mer 17 Mai 2017 - 23:58
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

'Eiffel' i verip 'Paris'i kurtardilar !
_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
mafilou
Administrateur
Administrateur

Hors ligne

Inscrit le: 04 Sep 2006
Messages: 12 781
Point(s): 39 398
Moyenne de points: 3,08

MessagePosté le: Jeu 18 Mai 2017 - 00:01
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Kıbrıs Famagusta (Magosa) Gançvor Surp Asdvadzadzin Ermeni Manastırı

Kıbrıs Famagusta (Magosa) bölgesindeki tarihi Gançvor Surp Asdvadzadzin Ermeni Manastırı .1346 yılında Kilikya'dan gelen Ermeni sığınmacılar tarafından kurulmuştu. .1571 yılından 1907 yılına kadar kullanılmayan manastır daha sonra eski eserler dairesi tarafından korunmuş ve Famagusta Ermeni toplumuna 99 yıllığına kiralanmıştı.1944-1945 yılları arasında mimar Krikor Pahlavuni tarafından onarılmış ancak 1957 yılında Kıbrıslı Türkler tarafından kısmi olarak yakıldı.1974 yılından 2003 yılına kadar işgal altındaki askeri bölge içinde yer alıyordu , manastıra erişim yasağı 2005 yılında kaldırıldı. (G. H. / Fb)


_________________
Emeğe saygılı olun, alıntılarınızda link gösterin ...


Revenir en haut
Visiter le site web du posteur
IRA
Modérateur
Modérateur

Hors ligne

Inscrit le: 03 Nov 2013
Messages: 583
Point(s): 1 600
Moyenne de points: 2,74

MessagePosté le: Mer 5 Juil 2017 - 20:15
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu
Répondre en citant

Kıbrıs (KaKaTC) Famagusta/ Mağusa
1932 senesinde restorasyon gören kilise 8 Mart 1957 tarihinde Kıbrıslı Türk fanatikler tarafından yakıldı.
1964-2005 yıllarında kilise ev, depo, ahır, cephanelik olarak Kullanıldı. Ganchvor Sourp Asdvadzadzin Kıbrıs Ermeni Apostolik kilisesi 671 senelik tarihini sabırla korumaya devam ediyor her pahasına
Kilisede Katolıkos Patrık Karekin I 1947 ve 1948 senelerinde ayin yapmıştır


_________________
Tzourou Ira
Athens
Constantinople


Revenir en haut
Contenu Sponsorisé






MessagePosté le: Aujourd’hui à 17:48
MessageSujet du message: Kıbrıs Ermeni Toplumu

Revenir en haut
Montrer les messages depuis:   
Armenian on web Index du Forum -> News et articles - Լուրեր, Յօդուածներ - Haber ve makaleler -> Diaspora arménien - Սփիւռք - Ermeni diasporası Toutes les heures sont au format GMT + 1 Heure
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet Aller à la page: <  1, 2, 3, 4
Page 4 sur 4
Sauter vers:  

 



Portail | Index | Créer un forum | Forum gratuit d’entraide | Annuaire des forums gratuits | Signaler une violation | Conditions générales d'utilisation
phpBB
Template by BMan1
Traduction par : phpBB-fr.com