Welcome Guest: S’enregistrer | Connexion
FAQ| Rechercher| Membres| Groupes
Sevan Nişanyan - News
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet
Armenian on web Index du Forum -> News et articles - Լուրեր, Յօդուածներ - Haber ve makaleler -> Sevan Nişanyan - Սեւան Նշանեան Aller à la page: <  1, 2, 317, 18, 19
Sujet précédent :: Sujet suivant  
Auteur Message

Inscrit le: 03 Nov 2013
Messages: 882

MessagePosté le: Ven 10 Aoû 2018 - 23:09
MessageSujet du message: Sevan Nisanyan Leelavati Prize Talk
Répondre en citant

Revue du message précédent :

Leelavati Prize Talk
Notes for the prize speech delivered August 8, 2018, at ICM (International Congress of Mathematics), on the awarding of the Leelavati Prize to Ali Nesin.

The Mathematics Village was an act of improvisation.
Ali and I talked and dreamt about it for years, but the actual decision to go ahead was taken almost by accident.
We had no plan, no budget, and no permission. A rough idea was sketched on a few restaurant napkins. But even that was never applied in practice, because the ground turned out to be somewhat different than what we thought, and our ideas evolved in any case.
An amazing amount of discussion and debate went into every decision. Every morning a bunch of fresh decisions were made, then debated with fierce sophistication. Practical and aesthetic considerations were thrown around like deadly missiles.
No architectural plan ever incorporates so much thought, so much creativity, none ever takes so many factors into consideration.
There was no budget. We never knew how much we had to spend, so we never knew how many more buildings we could afford to build. We periodically made appeals to the public. We received thousands of small donations, then increasingly larger ones. In the month that we decided we needed a large library with auditorium, one of the top popular singers of Turkey [Sezen Aksu] visited the village, fell in love with it, and threw in a benefit concert whose proceeds covered the library and some more.
The improvisation shows. So does the intellectual effort and the aesthetic sensibility, the generosity of spirit, the mental seriousness that went into the village. People of all ages and backgrounds instantly fall in love with the MV. They feel immense joy the moment they arrive, an exhilaration, a feeling of coming home. It is a magical home. It is somewhere they could live and call it theirs. It is not intimidating. It is not “institutional”. It is not straining to demostrate power and wealth, as so many “modern” academic institutions do, and as for example this magnificent convention center we are in now obviously does. Yet it is nor saccharine; it is not a theme park or a Disneyland or a film set. There is an immense amount of free and educated and playful thought that has gone into it, and it is immediately sensed in every detail.
And that is an important lesson that we derived from our experience with MV. For education to succeed, it is not enough to teach well. You must have the student identify with her environment. Fall in love with it. Feel exhilarated by it. That opens the mind and changes mental attitudes like nothing else.
It was an act of freedom, and by the same token it was an act of civil disobedience.
What we tried to create did not fit into any legal or institutional framework. We tried to explain our project to the local authorities, then the regional authorities, then the national authorities. It was beyond what they could comprehend. I wasn’t done before. It didn’t fit the definitions of the regulators. It required imagination, and, as you probably know, imagination to a bureaucrat is like wings to a whate. It doesn’t rise.
They watched us with amazement. Then they tried to block us. The construction was stopped, the site was sealed. We went on. They sent in troops. We persisted. Our workmen were arrested. We hired other workmen. They put up a police checkpoint on the road to our village to prevent the workmen from coming in. We responded by starting work at a different time each day. We set up hilltop sentries to warn us when the soldiers were coming. Eventually they slackened. We invited the local police chiefs and gendarmerie commander to our opening ceremony
The village still has no status. It has become probably the most successful educational enterprise in the whole country, a world-class phenomenon, admired by everyone at every end of the political and social spectrum. It may even be the only institution so universally admired now in a country riven by political strife. Recently the government has asked us to propose some sort of regulatory framework that would define and regularize the MV. They are effectively asking us to define this new type of institution so others could emulate it an set up similar things. One feels almost like the schools of Bologna or Paris in the Middle Ages, who stumbled into the idea of a University almost by accident.
That of course puts us into a dilemma. What makes MV unique is the improvisation, the freedom, the civil disobedience. How can you institutionalize freedom? How can you set a legal framework for civil disobedience? How can you formalize improvisation?

Sevan Nisanyan

Leelavati winner creates new learning paradigms in Turkey
August 9, 2018, 10:48 am

Turkish mathematician Ali Nesin won the Leelavati Prize 2018 for his achievements in raising awareness about math with young people in Turkey. The Nesin Mathematics Village in Sirince is a sprawling haven for math students who want to learn through freedom of thought in the remote mountains of Turkey.

Creating the math village was a true test of perseverance for Turkish researcher Nesin and colleague Sevan Nisanyan. The pair shared a dream of creating a village that would bring Turkish young people closer to mathematics without fear of judgement. The sudden death of his father (Turkish author and intellectual Aziz Nesin) in 1995 meant Nesin had to abandon a prolific mathematics research career at University of California, so that he could take over his family’s charitable Nesin Foundation, that provided residential care and educated dozens of local children from disadvantaged families.

“I had to stop thinking of math, and start thinking of the 25 children in my care.” said Nesin. He later became head of the mathematics department at Istanbul Bilgi University, where he worked to create a department with the highest possible standards.

In the early 2000’s, Nesin and Nisanyan began to bring their dream to life, with the creation of a mathematics village. However, doing something like this at a time of civil unrest was no small feat. “It was established against the bureaucracy of the state, an act that we took major risk for and suffered major consequences for,” said Nisanyan. “Living up to the expectations of an institution is essential to educational enterprise. However, it is also an act of civil disobedience.” he explained. Nisanyan face 19 separate court cases and was jailed for over 3 years due to clashes with gendarmes of the regional authorities, because he refused to stop building the village. Nisanyan eventually escaped from prison system and currently lives in exile. He cannot return to Turkey, and while he would love hands-on involvement in the math village, the pair continue to consult on all on-going efforts.

“We knew we had to build it. We desperately tried to form legal relationships however through it all we never agreed to stop construction on the village,” Nisanyan told a large gathering of international mathematicians yesterday.

source http://www.icm2018.org/wp/2018/08/09/leelavati-prize-winner-creates-new-lea…

Revenir en haut

MessagePosté le: Ven 10 Aoû 2018 - 23:09
MessageSujet du message: Publicité

PublicitéSupprimer les publicités ?
Revenir en haut

Hors ligne

Inscrit le: 03 Nov 2013
Messages: 882
Point(s): 2 440
Moyenne de points: 2,77

MessagePosté le: Dim 7 Oct 2018 - 22:02
MessageSujet du message: Sevan Nişanyan - News
Répondre en citant

200 senelik bir gelenek Sevan Nişanyan tarafından Türkiye de devam ediyor
Nişanyan Sözlük'ün genişletilmiş ve gözden geçirilmiş yeni baskısı Liber+ Yayınları'ndan çıktı. Kiyapyurdu.com ve diğer satış platformlarından sipariş edebilirsiniz.
Nişanyan Sözlük’ü şimdi çok küçük bir ücret karşılığında Android mobil aygıtınıza indirebilir ve çevrim dışı kullanabilirsiniz.

Nişanyan Sözlük, çağdaş Türkçe kelime hazinesinin kökenlerine ilişkin en kapsamlı ve en güvenilir bilimsel kaynaktır. Sözlerin Soyağacı adıyla ilk kez 2002'de basılmış, genişletilen ve gözden geçirilen basımları 2004 ve 2009’da gerçekleştirilmişti. Elinizdeki yeni basım, bir kısmı son derece güç koşullar altında gerçekleştirilen altı yıllık yoğun bir çalışmanın ürünüdür.

Yeni basımın en önemli özelliği, tarihî metinlerden derlenen 22.000’i aşkın metin örneğidir. Her sözcüğün Türkçede tespit edilebilen en erken tanıklıklarını temsil eden bu metinler, yazılı Türkçenin evrimine ilişkin eşsiz bir kaynak sağlamaktadır.

Yeni basıma iki bini aşkın yeni madde başı eklenmiştir. Madde altında yer verilenlerle birlikte, halen sözlükte 31.700 dolayında Türkçe sözcük bulunmaktadır.

Sevan Nişanyan İle Söyleşi: Kelimeler, Mekanlar ve Ötesi
Bu söyleşide Sevan Nişanyan ve bir çift de ikiz var. Soruları biri psikolog birisi de siyaset bilimci olan ikizler sordu. Sevan Nişanyan ise her soruda kelimelere daha çok dokundu, değdi ve onları değerli kıldı. Kendisinin hem sözlük hem de Anadolu yer adları üzerine büyük bir külliyatı mevcut. Sevan Nişanyan onu takip edenlere ve söylediklerini hazmedebilenlere ışık saçıyor. Şimdi ise sorular eşliğinde bizlere yansıtacak aydınlığını.
Batuhan Saç : Birbiriyle akraba olan bir grup insan gördüğünüzde, örneğin bir düğünde, aile üyelerini aralarındaki fiziksel benzerliklerden tanıyabiliriz. Yani kısaca, ailenizin parçasını taşırsınız. Dilin nasıl işlediği konusundaki bu Wittgenstein metaforu hala geçerli mi? Yani sözcüklerin bir ailesi var mıdır?
Sevan Nişanyan: Sözcükler insanlar gibi, her biri tekil ve karmaşık bir tarihin ürünü. Geçmişinin izlerini içinde taşır. Beklenmedik çağrışımları vardır. Huyu, rengi, karakteri yüzyıllar içinde şekillenmiştir. Bunların farkında olmadan da dili pekala kullanabilirsin, sıkıntı yok. Ama sokakta yeni tanıdığın adamla konuşmak gibi olur, yüzeysel kalır. Huyunu, suyunu, geçmişini, dedikodusunu, arızalarını, hayallerini bildiğin biriyle kahve içmenin lezzeti olmaz.
B. Saç : Aziz Agustinus konuşmayı nasıl öğrendiğini anlatırken İtiraflar kitabında sözcükleri yalnızca pratik bir kullanıma indirger. Peki ya siz, “dilin işlevi nesneleri adlandırmaktır” gibi bir görüş karşısında nasıl bir tepki verirdiniz? Bu düşünce, dil kullanımının ilkel bir aşaması mıdır?
Leksikal birim, yani sözlük maddesi dersen işlevi elbette nesneleri – ve ilişkileri ve eylemleri ve deneyimleri ve duyguları – adlandırmaktır, ona ne şüphe. Ama sözcükler bundan ibaret değil ki? Bir kere kullanımda çekilip bükülürler. “Çekilip” ya da “kullanmadığımızda” ya da “ilerikinden” ya da “hımbıllaşmayalım” dediğin zaman hani nerede nesne? Dilde daha bundan öte dev bir kıta olan sentaks var, yani kelimeleri nasıl yan yana getirdiğimiz. Ondan öte stilistik var, yani bir insanın ifadesini diğer insanınkinden ayıran her şey. Pragmatik dedikleri koca saha var, yani dil davranışlarının bağlam ve eylem içinde anlam kazanması. Bunları hesaba kattığında, “nesneleri adlandırma” işlevinin çok küçük bir alan kapladığını görürsün.
B. Saç : Dil üzerine düşünürken her kelimenin bir anayurdu, doğal ortamı olduğunu düşünmek yol gösterici midir? Eğer kelimeler bir mekanla da ilişkiliyse, işgal edilebilir ya da “kendisinin olmayan” sahalara nüfuz edebilirler mi?
S. Nişanyan: Kelimelerin doğum yeri vardır tabii. Ya da doğum yeri demeyelim, eski yurdu diyelim, çünkü nihai doğum yerini tespit etmek çoğu zaman imkansız. Tabii ki kelimeler eskinin tüm unsurları gibi eski yurtlarının da izini taşırlar. Nikbin başka, optimist başka, iyimser başka. Bunu bir zenginlik olarak görmek lazım. Farklı rezonansları, farklı lezzetleri, farklı çağrışım alanları olan kelimelerin elimizin altında olması bir nimettir. Onlarsız yaşanır mı? Yaşanır elbette, ama biraz ot gibi yaşanır.
B. Saç : Sözlük çalışmanız ilk kez 2002’de Sözlerin Soyağacı adıyla okuruna sunulmuş. Ama 1995’ten bu yana çalışmalarınız sürüyor. Siz kendinizi bu alanda nerede görüyorsunuz? Bu sorunun yanına da şunu iliştirmiş olayım, Türkçe ve Türkiye’yle ilişkiniz arasında büyük bir uçurum var gibi gözüküyor, siz ne dersiniz?
S. Nişanyan: Koskoca Nişanyan Map var, namı diğer Index Anatolicus, Türkiye’nin beşeri anatomisi üzerinde bundan daha büyük tutkuyla yapılmış bir çalışma bilmiyorum son otuz ya da altmış yılda. Küçük Oteller Kitabı’nı, Şirince’yi, Matematik Köyü’nü saymıyorum bile. Sürgün olduğum ülkede hala Türkiye’de on binlerce kişilik bir kamuoyuna hitaben yazılar yazıyorum neredeyse her gün. Bunları yapan birinin “Türkiye” ile alakasının problemli olduğunu nasıl düşünürsün aklım almıyor. Absürt bir düşünce.
Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bir kepazelik olduğunu düşünüyorum. Baştan sona bir insanlık ayıbıdır. Türkiye’de pek çok kişinin beyni Devlete Tapma – Statolatri – diniyle deforme edilmiş olduğundan, devletlerine laf etmemi kendi ulusal kimliklerine hatta şahıslarına hakaret olarak algılıyorlar. Bir tür akıl hastalığıdır, sakınmanı tavsiye ederim.
B. Saç : 24 Ekim 2017’deki “Dillere dair bir not” yazınızda dilin aynı zamanda bir tür anlaşamama aracı olduğunu yazmışsınız. Yakın vakitte içeriği de kapağına yansıyan “Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog” adlı bir kitap okudum. Durum bu kadar dramatik mi? Yoksa bu sadece konu üzerinde düşünürken bir hassasiyet ve bir tür edinilmesi gereken bir bilinç mi?
S. Nişanyan: Yok canım, öyle dramatik bir şey değildi dediğim. Babil Kulesi meselinden söz ettim. Allah insana dili anlaşsınlar diye değil, anlaşamasınlar diye verdi diyor kutsal kitap. Her dil bir cemaat oluşturur; dünyayı “biz” ve “ötekiler” olarak böler. Güzelliği de oradadır, lezzeti de oradadır; yani kötü bir şey gibi düşünme, insanoğlu “biz” olmaya bayılır. Sadece Türkçe, Lazca, İngilizce gibi kavim dillerinden de söz etmiyorum. Aksan gibi, jargon gibi, tonlama gibi, her toplumsal grubun benimsediği ayırt edici dil özellikleri de dilin bölücü ve ötekileştirici işlevine dahildir.
Dikkat edersen, her dil eyleminde bir tavır ve bir stil vardır. Ağzını her açtığında “bizi” tanımlamaya başlarsın. Uzaktan dinleyen üçüncü kişi, senin “kimlerden” olduğunu iki cümlede şıp diye anlar. Çünkü karşındakine bir şey anlatırken, bir yandan da olası non-muhatapları silmekle meşgulsün. O yüzden, mesela kimliğinden ya da toplumsal statüsünden emin olmadığın insanlarla konuşurken zorlanırsın. Kıvranırsın, ellerin terler.
Bu anlamda söyledim o şeyi. “İletişim yok” anlamında değil. İletişim zannettiğinden daha karmaşık bir olay, bir yandan sevişirken bir yandan dövüşüyorsun anlamında.
Emircan Saç : Dili kullanıyor olmak, onun tarihinin yükünü de hissetmek anlamına gelir mi? Bunu, gündelik yaşamda konuşulan ve anlamları üzerinde hiçbir hakimiyeti olmadığımız kelimeleri düşünerek de soruyorum.
S. Nişanyan: Hissetmezsin belki, ya da eğitiminle orantılı olarak çok belirsiz bir biçimde hissedersin. Ama tıpkı içinde yaşadığın coğrafya gibi, içinde dolandığın dilde de binlerce yıllık bir uygarlık tarihinin şekillendirdiği oluşumlar vardır. “Hele şükür” ya da “rahmetli hacı dayı” ve hatta “batsın bu dünya” dediğin zaman ne yaptığını tam anlamıyla analiz edebilmek için aslında bütün dünya tarihini baştan sona bilmek lazım.
“Bilmek lazım” fazla belki, bilmesen de olur, ama bilsen daha güzel anlarsın.
E. Saç : Birçok düşünür dil ve düşünce arasında bir bağ olduğunu savunur, bu bağlamda Hannah Arendt ise Eichmann davasını izlerken Eichmann’nın aslında dilini kullanamadığı ve klişelerden kurtulamadığını savunuyor. Siz bu çerçevede dil ve düşünce bağı hakkında ne düşünüyorsunuz?
S. Nişanyan: Tanımlı her grubun dili öbürüne “klişe”, “bayıcı”, “aptal” gelir. Eminim Eichmann da Arendt’in entel dilini feci derecede beyinsiz bulmuştur. Misal: “Iyy, şimdiki gençler iki yüz kelimeyle konuşuyor.” “Şekerim erkekler anlamaz, gel kız kıza muhabbet edelim.”
E. Saç: Elifin Öküzü kitabınızda, içinde Türkçe’yi 25 dil ile karşılaştırdığınızda, Türkçe’nin en çok paydaşa sahip olduğunu ifade ediyorsunuz, bu kadar çok paydaşı olan Türkçe bundan nasıl yararlanıyor veya yararlanabiliyor mu?
S. Nişanyan: Yirminci yüzyılda Türkçe bir inkâr ve reddi miras krizine girdi. Fakirleşme erdem sayıldı. Antika mobilyalar atılıp yerine formika masa alır gibi, bin yıllık köyler ve konaklar yıkılıp yerine apartman yapar gibi, dilde “modernleşme” ve tekdüzeleşme tercih edildi. Yirmi birinci yüzyıl bence daha umut verici bir şekilde başladı, daha zengin ve çok-katmanlı ifade biçimleri yazı hayatına egemen oldu. Devamı nasıl gelir göreceğiz.
E. Saç : Tanıl Bora Nasyonal Sosyalizmin Dili kitabından esinlenerek Zamanın Kelimeleri diye AKP iktidarındaki dillere pelesenk olan kelimeleri yorumlamıştır. Siz böyle iktidarların kendi jargonlarını yaratması hakkında ne düşünüyorsunuz?
S. Nişanyan: Her toplumsal oluşum kendi jargonunu yaratır. Gemici dili var, cezaevi dili var, Robert Kolej dili var, Şaban’ın Kahvesi dili var, AKP dili neden olmasın? Dil alışkanlıkları bir toplumsal grubun kendini “ötekinden” ayırmak için kullandığı sinyallerdir. Alışkanlıkları benimseyen “bizden”dir, bilmeyen yahut kullanmayı beceremeyen “yabancı”dır, kuşku veya soğuklukla karşılanır. İç halkaya alınmaz.
Alman Nasyonal Sosyalizminin, yahut Sovyet Komünizminin, yahut Türk Kemalizminin bu olguyu abartılı seviyelere taşıdığını görüyoruz. Aşırı stilize, adeta hermetik bir dil oluşturmuşlar. Demek ki neymiş? Adı geçenler aşırı derecede seçkinci, yani elitist oluşumlarmış. Her grup kendini ayırır, bunlar fazla ayırmışlar, toplum vasatından fazla uzaklaşmışlar. O kadar. Siyasi iktidar o grupla özdeş hale gelmişse, iktidardan pay almak o grubun kapalı kodlarına uyum sağlama şartına bağlanmış oluyor.
AKP “dilinin” henüz yukarıda andığımız gruplar ölçüsünde kapandığını söyleyemeyiz. Ama o yönde bir trend var ve zamanla daha beter hale gelmesi muhtemel görünüyor.
Emircan Saç – Siyaset Bilimci Batuhan Saç – Psikolog
Tzourou Ira

Revenir en haut

Hors ligne

Inscrit le: 03 Nov 2013
Messages: 882
Point(s): 2 440
Moyenne de points: 2,77

MessagePosté le: Dim 7 Oct 2018 - 22:15
MessageSujet du message: Sevan Nişanyan - News
Répondre en citant

Sevan Nişanyan’ın İndex on Censorship Dergisi Röportajı
Çeviri: Rehan Nişanyan

Index: Siz ne tür bir yazarsınız?

SN: Tanınmama vesile olan başlıca eserim, şimdi üçüncü baskıda olan Türkçe etimolojik sözlüğüm. Yirmi seneyi aşkın süredir bıkmadan çalışıyorum bu sözlük üzerinde. Hapisteki birinci senem boyunca üzerinde çalışmaya bol bol vakit bulduğum bir sonraki baskısı 1500 sayfayı geçecek. Türkçe tarihsel dilbilimi alanında böyle bir çalışma daha önce pek denenmiş değil. Yaptığımın kapsam değil ama önem açısından etmolojide Skeat gibi İngiliz öncülere veya leksikografide Oxford İngilizce Sözlüğünün editörü James Murray’e benzer olduğuna inanmak isterim.

Popüler dilbilim üzerine çok şey yazdım. Şimdi kapatılmış olan Taraf gazetesindeki günlük köşe yazılarım çok ses getirirdi. Tarihsel ve kültürel konularda da yazdım. Çalışmalarımın çoğu modern Türk milli ideolojisini oluşturan mitler ve çarpıtmalarla ilgili. Modern Türkiye’nin azizleştirilmiş kurucusu hakkındaki toplumsal mitleri irdeleyen Yanlış Cumhuriyet kitabım ülkemizde yaygınlaşan tarih revizyonizmi akımı üzerinde epey etkili oldu. 2010’dan sonra Kuran’ın eleştirisi ve başka dini konulara yöneldim, çünkü ülke İslami yobazlık dalgasına kapılmıştı.

Index: Ege köyü Şirince’de Matematik Köyü, Felsefe Köyü ve Tiyatro Okulu gibi projelerin doğmasına yol açtınız. Bu eğitim dürtünüzü hapishane çevresine de getirmeyi başardınız mı?

SN: 24 sene önce bu güzel eski Rum köyüne yerleştiğimde köy metruk ve kaderine terkedilmişti. Yeniden inşasına girişmeye adeta mecbur kaldım. Geleneksel inşa tekniklerini öğrenip elli kadar evi sadece beton ve plastik öncesi çağın malzeme ve yöntemlerini kullanarak onardım veya sıfırdan inşa ettim. Şimdi Turizm Bakanlığının benim evlerimin resimlerini “Geleneksel Türk Mimarisi örnekleri” adı altında posterlerine koyması beni çok eğlendiriyor.

Onarılan evlerin bazılarını Nişanyan Evi (www.nisanyan.com) adı altında hoş, küçük bir otele dönüştürdüm, ki halen açık olup eski eşim tarafından idare ediliyor. 2005’ten itibaren Şirince’de, yine sadece geleneksel yerel mimari ve Akdeniz köy estetiği tarzında eğitim mekanları yaratmaya yöneldim. Matematik Köyü 2007’de arkadaşım matematikçi Ali Nesin’in liderliğinde açıldı ve dünya çapında bir fenomen ve harikulade bir matematik araştırma ve eğitim merkezi haline geldi. Tiyatro Okulu şimdi bütün dünyadan katılımcıların geldiği yıllık tiyatro festivali düzenliyor. Felsefe Köyü benim gözde projemdi. Hapse girdiğimde yüzüstü bırakılacağından korkmuştum, ama bu sene St. Andrew Üniversitesinden mezun olacak ve sonra Oxford’da Classics doktorası yapacak olan büyük oğlum onu başarıyla ayakta tutuyor.

Amaç bunların hepsini bir tür özgür ve bağımsız üniversite şeklinde geliştirmek. Kırsal ortam en azından Türkiye için bir ilk olacak. Bürokratik engeller korkunç ve azalacağa da benzemiyor. Ama eminim ki Şirince’de bu ütopya için bir araya gelen gençler benim yokluğumda da enerji ve kararlılıla yola devam edecekler.

Index: Hali hazırda çoğunluğu yasadışı imar suçlamalarından kaynaklanan toplam 16 yıl 7 ay hapis cezası çekiyorsunuz. Ancak sizin yetkili makamlar tarafından başka sebeplerle hedef alındığınıza inanılıyor. Siz ne dersiniz?

SN: Dönüm noktası, hükümetin “nefret söylemi”ni men etme bahanesiyle İslam karşıtı ifadeleri susturmaya yönelik hamlesi aleyhine 2012’de yazdığım blog oldu. Kullandığım dil Türkiye’nin şimdiki ortamında şoke edici görünse bile, herhangi bir medeni standarta göre ılımlı idi. İslam peygamberinin tanrı ile kontrat yaptığını öne sürerek, bundan ekonomik, politik ve cinsel menfaat sağladığının düşünülebileceğini, ve bunun da devletin korumakla yükümlü olduğu ifade özgürlüğü kapsamına girdiğini savundum. Rutin bir yazıda sarfedilmiş tek bir cümle.

Zamanın başbakanı olan sayın Erdoğan ülkeyi mikro yöneticilikle yönetmeye inanır. Çok öfkelendi. Onun kaleminden bir telefon geldi: “cüretkar görüşlerim”e sadık olup olmadığım soruldu ve yazımın “burda, yukarıda” çok patırdı yarattığı söylendi. Ülkenin en üst İslami yetkilisi olan Diyanet İşleri Başkanı Erdoğan’la yaptığı bir toplantı çıkışında beni “sevgili peygamberimiz”e hakaret eden bir “deli” ve “akıl hastası” niteliyerek kınadı. İktidar partisi ileri gelenlerinden, daha sonra adalet bakanı olan bir kişi televizyona çıkarak tarih boyunca “peygamberimizin kutsal ismini kirletetmeye yeltenenler”in hiçbir zaman cezasız kalmadığını söyledi. 81 ilimizin hemen her birinde “kaygılı vatandaş” grupları bana karşı dine küfretme suç duyurusu getirdiler. Çeşitli iddianamelerden sonra nihayet “halkın dini hassasiyetlerini incitmek”ten bir yıl üç aya mahkum oldum.

Kesinlikle hatalı bir karardı, çünkü ceza kanununun 216ncı maddesi dine hakareti sadece kamu güvenliğine tehdit oluşturduğunda cezalandırır; mesela ayaklanma ve kaosa yol açarsa, ki fazla tanınmayan benim küçük blogumun bunu yapacak hali yoktu. Hükmün temyizde bozulacağına güveniyorum. Ayrıca ben hükümetin bir gayrımüslimi, hele de bir Ermeni’yi, İslami duygulara karşı ılımlıca bir dille konuşmaktan dolayı hapsetmekten zevk alacağını pek sanmıyorum. Cumhuriyet tarihinde bu bir ilk olur; yurt içinde de dışında da ayıplanabilir.

Bunun yerine daha sinsice bir yol buldular. Dine hakaret hükmünden kısa bir süre sonra mahkemede çok uzun süredir sürüncemede kalmış olan eski saçma bir dava aniden canlandırıldı ve iki senelik maksimum ceza aldı. Sebebi kendi bahçemde doğru izinleri almadan tek odalı bir kulübe yapmış olmam. Bir konferans için Almanya’daydım ve hükümetteki bazı arkadaşlarım dönmememi tembih etti. Bunu reddettim ve 2 Ocak 2014’te teslim oldum. Bundan kısa bir süre sonra kanunu hiç umursamayıp aynı kulübe için iki senelik yeni bir ceza daha yapıştırdılar. Şubat ayında ikinci bir basıp gitme şansı verildi bana, ama ben geri gelip cezamı çekmekte ısrar ettim. Bence bu onları artık çıldırttı. Peşpeşe dokuz hüküm geldi, hepsi de ölümden ve unutulmaktan kurtardığım Şirince’deki hafif imar yasası ihlallerinden. Cezam şimdi toplam 16 yıl ve 7 ay, ama yaş ve şartlı tahliye yönetmeliklerinden dolayı herhalde fiili hapis altı yıl ve birkaç ay olur.

Index: Davanızdan bahsedilirken Ermeni oluşunuz sıkça vurgulanır. Türkiye’de bir yabancı olarak görülüyor musunuz? Eğer öyle ise, bu ne ölçüdedir, ve bu suçlamaları ve sonuçları etkilemiş olabilir mi?

SN: İddialara rağmen korkarım Türkiye hiçbir zaman modern ve laik bir ulusal kimlik kuramadı. Küçücük bir Cumhuriyetçi elit uzun bir süre bu miti sürdürmeye çalıştı. Bu daima bir kurguydu, ve şimdi ise büyük bir patırtıyla çöktü. Türklük üstü kapalı olarak Müslüman, Batı karşıtı, gavur karşıtı ile eşanlamlı olagelmişti; şimdi açıkça öyle. Tarih vizyonu Mekke’den başlar, Yunanistan ve Roma’dan değil.

Türkler son derece misafirperver ve cömert bir halk. Bir gayrı-Müslim, bir Ermeni azami dostluk ve nezaket ile karşılanır – itibarlı bir misafire uygun davrandığı müddetçe, yani edebli, evin işlerine burnunu sokmadan, misafir odasından hiç çıkmayıp evsahibinin yatak odasına hiç girmeden.

Ermeniler bu misafir protokolü sınırları içersinde bu ülkede iyi yaşarlar. İstanbul’un ve bir iki diğer şehrin belirli semtlerinde yaşarlar, dürüst ve becerikli işadamları, sanatçı ve iyi sofra arkadaşları olarak tanınırlar. Ama vay bunu aşmaya çalışana – mesela benim yaptığım gibi milli veya siyasi meselelerde fikir beyan edene, veya, yine benim yaptığım gibi, taşra içlerinde iş kurana, veya benim çok ihtiyatsızca yaptığım gibi, yerel meselelerde söz geçirmeye çalışana! 1950’ler Alabama’sında bir siyah adamın senatör adayı olmasına benzer. Sanırım linç edilir, benim farklı bir şekilde linç edildiğim gibi.

Index: Türkiye’de ifade özgürlüğü ortamının değişmekte olduğuna inanıyor musunuz? Evet diyorsanız, nasıl değişiyor?

SN: Türkiye’de ifade özgürlüğü hiç bir zaman hayranlık uyandıracak bir düzeyde değildi; şimdi ise berbat ve gün be gün daha da batıyor. Bence çoğu gözlemcinin dikkatinden kaçan iki faktör var. Birincisi tabii küresel bir fenomen olan İslamcı bağnazlığın yükselişi. Bu, ülkede kendi kendinden memnun bir cehalet ve kindarlık cümbüşüne dönüşerek “batılı,” “modern” veya”dinsiz” sayılan herşeye karşı topyekün şiddet tehlikesi doğuruyor.

İkincisi ise sık sık gözden kaçırılan korku faktörü. Cumhurbaşkanı Erdoğan ve hükümeti hayatta kalamama korkusu içindeler ve iktidarı devretmenin sonuçlarından dehşete düşüyorlar. Tüm muhalefete gazapla saldırmalarının ve bu ülkede zaten kırılgan olan insan haklarına karşı haşin oluşlarının sebebi bu. Belki de İslami yobazlığı kalpten benimsemeleri bir tür hayatta kalma stratejisidir. Su yüzünde kalabilmek için cahilleri seferber ediyorlar.

Index: Geçmişte başkanlık sistemi lehine yazdınız. Şimdiki şartlar altında hala bunun olumlu bir gelişme olabileceğini düşünüyor musunuz?

SN: Columbia Üniversitesinde siyasal bilgiler okudum uzun yıllar önce ve o zaman başkanlık sistemli bir anayasanın Türkiye’yi dengeli bir iki partili sisteme doğru dürtebileceği sonucuna varmıştım. Yıllar boyunca zaman zaman bu görüşü alenen seslendirdim. Bence liberal veya “sol” alternatiflerin solmuş hali Türk demokrasisini sakatlıyor ve belki iki partili bir düzenleme buna çare olabilir.

Başkanlık sistemi lehine konuşmam bu anlamda ve halen de uzun vadede buna inanıyorum. Ancak tabii ki cumhurbaşkanı Erdoğan’ın zaten abartılı olan gücünü daha da arttıracak herhangi bir adım çılgınlık olur.

Index: Son olarak, 2014’te hapiste kötü muamele gördüğünüz, size yatak verilmediği ve duş yapmanıza izin verilmediği iddia edildi. Bunlar hala oluyor mu? O zamandan beri başka kötü muameleye maruz kaldınız mı?

SN: Şubat 2014’te tıklım tıklım dolu ve kötü idare edilen cehennemlik bir yer olan İzmir Buca Hapishanesine aktarıldım. Aslen 40 kişi için yapılmış olan bir koğuşa 120 kaba saba suçlu ile tıkıldım. Birkaç gün duş alamadım. Allaha şükür bazı arkadaşlar Adalet Bakanlığına müracaat etmiş; beni daha makul bir cezaevine transfer ettiler. Burda bir seneden fazladır bilgisayara erişimim oldu ve daha münasip bir koğuşu emekli bir hakimle paylaşıyordum. Hatta cezaevi müdürünü bize kablo tv’de sinema paketi almamıza izin vermeye ikna ettik ve son birkaç yılda yapılan hemen hemen her Hollywood filmini seyrettik.

Ocak 2016’dan beri yine aşırı kalabalık, beyin öldürücü bir kurum olan Menemen Cezaevindeyim, bin kadar uyuşturucu taciri, dolandırıcı, banka soyguncusu ve tek tük de katille birlikte. Mahpuslarımızın üçte iki kadarı bir süre önce başka yere taşındılar ve kalanlar darbe sonrası binlerce tutukluya yer açmak için gitgide kalabalıklaşan koğuşlara tıkıldılar

Ermenistan Հայաստան

2014'den beri online siyasi dergi ve bilgi portalı
Tzourou Ira

Revenir en haut
Contenu Sponsorisé

MessagePosté le: Aujourd’hui à 09:20
MessageSujet du message: Sevan Nişanyan - News

Revenir en haut
Montrer les messages depuis:   
Armenian on web Index du Forum -> News et articles - Լուրեր, Յօդուածներ - Haber ve makaleler -> Sevan Nişanyan - Սեւան Նշանեան Toutes les heures sont au format GMT + 1 Heure
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet Aller à la page: <  1, 2, 317, 18, 19
Page 19 sur 19
Sauter vers:  


Index | Créer un forum | Forum gratuit d’entraide | Annuaire des forums gratuits | Signaler une violation | Conditions générales d'utilisation
Template by BMan1
Traduction par : phpBB-fr.com